طريق دوّم


اين طريق را ابو عبدالله بخارى صاحب كتاب «صحيح بخارى» به احمد بن حنبل (پيشواى حنابله) نسبت مى دهد. بخارى در كتاب «التاريخ الصّغير»(1) چنين مى نويسد:

درباره روايتى كه عبدالملك از عطيّه از ابى سعيد خُدرى از رسول خدا صلّى الله عليه (وآله) وسلّم بعنوان «حديث ثقلين» نقل شده است، احمد بن حنبل مى گويد:

اين گونه احاديث كه از كوفيّين نقل شده است، از نظر متن ناشناخته است و مورد قبول نمى باشد.


در مقام جواب از اين كشفيّات جناب بخارى بايد گفت:

اوّلاً: نسبت اين كلام (يعنى منكَر شمردن «حديث ثقلين») به احمد بن حنبل دروغ محض است، زيرا احمد خودش اين حديث شريف را در كتاب «المسند» و نيز كتاب «فضائل الصّحابة»

با اسناد زيادى از عدّه كثيرى از صحابه نقل مى كند، پس چگونه ممكن است كه شخصى مانند احمد بن حنبل با اين خصوصيّت اين حديث را روايت نمايد و در عين حال از جهت متن «منكَر» بشمار بياورد،

و ما از بخارى مى خواهيم كه مصدر اين نقل خودش را از احمد به ما نشان بدهد، كه احمد بن حنبل كجا و چه زمانى اين حديث را انكار كرده است؟ (البتّه ارتباط برزخى اين اعلام را استبعاد نمى كنيم!!)


و ثانياً: منكَر بودن متن روايتى مانند «حديث ثقلين» نزد امثال بخارى چيز تازه اى نيست، و بايد هم همينطور باشد، زيرا حديثى كه بدون كوچكترين ابهامى دلالت بر امامت اميرالمؤمنين (ع)

و اهلبيتش عليهم السّلام و دلالت بر وجود امامى از خاندان نبوّت همتاى وجود قرآن مى نمايد، حديثى كه دالّ بر: اعلميّت، افضليّت، همتاى قرآن بودن، و عصمت اهل بيت عليهم السّلام مى نمايد،

بايد نزد بخارى و امثال او از منكَرات بشمار آيد، زيرا اينان با تعصّبى كه نسبت به سردمداران سقيفه و سركردگان انحراف امّت از راه صلاح و خير از خود اظهار كرده اند،

موقعيّت و موضع خود را نسبت به خاندان نبوّت عليهم السّلام كه حقّ حقيقيشان جفاكارانه پامال گرديده است روشن نموده اند.





------------------- پی نوشت -------------------
(1) التاريخ الصّغير: ج1/302.

[size=167]طريق سوّم


سوّمين حيله اى كه براى از كار انداختن «حديث ثقلين» بكار برده اند، تحريف حديث شريف است، البتّه تحريف به معناى نقصان،

به اين معنى كه: قسمتى از حديث را كه دلالت كامل «حديث ثقلين» مبتنى بر آنست، حذف كرده و نقل ننموده اند،

و از كسانى كه متمسّك به اين حيله شده اند «مسلم بن حجّاج» صاحب كتاب «صحيح مسلم» از صحاح ششگانه،

و «خطيب بغدادى» در كتاب «تاريخ بغداد» مى باشند.

خطيب در كتاب تاريخش بعد از ذكر سند، «حديث ثقلين» را بدينگونه نقل مى كند:



ترجمه: بدرستيكه رسول خدا صلّى الله عليه (وآله) وسلّم فرمودند: اى مردم، بدرستيكه من قبل از شما از دنيا مى روم و شما بر سر حوض كوثر

بر من وارد مى شويد، و من هنگام ورودتان از دو گوهر گرانبها كه بين شما به وديعه گذاشته بودم خواهم پرسيد، خوب دقّت كنيد كه چگونه حقّ مرا درباره آن دو

رعايت كرده ايد، يكى از آن دو از موقعيّتى مهمتر برخوردار بوده كه آن كتاب خداوند متعال (قرآن كريم) است،

ريسمانى كه يك طرفش به دست حقّ تبارك و تعالى و طرف ديگرش در دست شماست، به آن چنگ بزنيد و گمراه نشويد و آن را تبديل نكنيد.


اين تمام عبارت «خطيب بغدادى» در كتاب «تاريخ بغداد»(1) مى باشد!!‌ و همانطور كه ملاحظه مى شود با اينكه در صدر حديث،

از «ثقلين» نام برده شده، ولى در ذيل آن، از اين دو گوهر گرانبها، فقط يكى اسم بر گرديده است و از ذكر ديگرى خوددارى شده است.

و جالب توجّه اينكه همين حديث، با همين سند كه خطيب در كتابش آورده است، بدون كوچكترين تفاوتى در تمامى رجال سند،


در ساير مصادر اهل سنّت موجود است و در ذيل آن «ثقل» ديگر نيز اسم برشده است:

«ترمذى» در «نوادر الاصول»(2) حديث شريف را با همين سند نقل كرده و پس از عبارات مزبور، تتمّه حديث را بدينگونه ذكر مى كند:



ترجمه: و عترت من كه اهلبيت من هستند (كه همان ثقل ديگر است كه قرين قرآن كريم مى باشد)، پس بدرستيكه خداوند عالم به خفيّات و داناى كارها

به من خبر داد كه: اين دو از يكديگر جدا نمى شوند تا اينكه سر حوض كوثر بر من وارد شوند.



و البتّه ذكر جميع موارد تحريف (در عصرهاى مختلف تا اين زمان) محتاج به مجالى وسيعتر و تأليف جداگانه اى است.




----------- پي نوشت ---------------
(1) تاريخ بغداد: ج8/442، چاپ دارالكتب العربى ـ بيروت.
(2) نوادر الاصول: 68.

طريق چهارم


چهارمين راهى كه براى از كار انداختن «حديث ثقلين» بكار رفته است «معارضه» است.

البتّه از كار افتادن حديثى در اثر وجود معارضى كه سنداً و دلالةً همتا و همسنگ با آن حديث باشد امرى است على القاعده، و مطابق صناعت، و مورد قبول همه محقّقين است، ولى (همچنانكه در عبارت فوق اشاره شد) معارضه، فرع حجيّت است، به اين معنى كه دو حديث متعارض، از نظر سند و دلالت بايد تمام باشند و حجيّت هريك مسلّم باشد تا نوبت به معارضه برسد، و الاّ اگر يكى صحيح باشد و ديگرى غير صحيح، نوبت به معارضه نمى رسد!


حال بايد ديد مبتكرين!! اين طريق، چه امورى را معارض «حديث ثقلين» قرار داده اند؟


مهمترين چيزى كه بعنوان معارض براى حديث ثقلين مطرح شده است، دو مطلب است:


مضمون حديث اوّل (به زعم اهل خلاف كه آن را به عنوان حديث ذكر كرده اند) اين است كه: رسول خدا صلّى الله عليه وآله وسلّم فرموده است:

به دو نفرى كه پس از من هستند اقتداء كنيد: ابوبكر و عمر، و چنين مدّعى هستند كه اين حديث دلالت مى كند

بر وجوب اقتداء به شيخين، و «حديث ثقلين» دلالت مى كند بر وجوب تمسّك به قرآن و عترت، فلا محاله بين اين دو تعارض برقرار است.


در مقام جواب، مباحث مفصّل و دلايل مختلفى در كتاب ما تحت عنوان «محاضرات فى الاعتقادات»، ج1/343 موجود است،

و خلاصه يكى از آن ادلّه، ضعف سند اين دليل است كه كبار اعلام جرح و تعديل كه مورد قبول عامّه هستند تصريح كرده اند كه رجال سند اين به اصطلاح حديث







و عجيب اينجاست كه براى سر و صورت دادن به اين حديث واهى وبى اصل و نسب، افرادى مانند «قارى» در كتاب «شرح الفقه الاكبر» اين حديث را نقل كرده

و مستند به صحيح بخارى و مسلم مى نمايد، و حال آنكه هيچيك از اين دو چنين حديثى را نقل نكرده اند!! (وَإنَّ أَوْهَنَ البُيُوتِ لَبَيْتُ الْعَنْكَبُوتِ لَوْ كانُوا يَعْلَمُونَ)(1).

امّا در ارتباط با لفظ «حديث ثقلين» كه به جاى كلمه «عترت»، «سنّت» بكار برده شده باشد ما رساله اى جداگانه تأليف نموده ايم، طالبين به آنجا مراجعه نمايند(2).




------------------- پي نوشت ----------------------

(1) سوره عنكبوت: 29/42.
(2) الرّسائل العشر في الاحاديث الموضوعة في كتب السّنّة ـ رساله دهم، و لازم به تذكّر است كه اين رساله در مجلّه «تراثنا» شماره 29 نيز نشر گرديده است.
(3) فيض القدير فى شرح الجامع الصّغير: ج2/56، صحيح ترمذى: ج5/572، كتاب الضّعفاء الكبير، تأليف ابو جعفر عُقَيلى: ج4/95، ميزان الاعتدال: ج1/105، 141، 142، لسان الميزان: ج1/188، 272 و ج5/237، شرح المنهاج عبرى فرغانى: مخطوط، تلخيص المستدرك: ج3/75، و مجمع الزّوائد: ج9/53، الدّرّ النّضيد من مجموعة الحفيد: 97، اسنى المطالب فى احاديث مختلفة المراتب: 48، و: الفِصَل فى الملل والنحل: ج4/88.

[size=167]طريق پنجم


بعد از ابطال چهار طريق گذشته، تنها راهى كه براى خصم نسبت به از كار انداختن «حديث ثقلين» باقى مانده، طريق شيخ الاسلام اهل سنّت(!) جناب ابن تيميّه است.

ابن تيميّه مى گويد: اين حديث (حديث ثقلين) دروغ است.




اصلا چرا اهل سنّت از اين راه با همۀ سهولتى كه دارد غافل بودند؟

چرا خود را به زحمت تحريف «حديث ثقلين» انداختند تا موجبات بدنامى و خيانت را براى خودشان فراهم آورند؟

چرا «حديث ثقلين» را طرف معارضه با عبارتى موهوم و ساختگى بنام «حديث اقتداء به شيخين» قرار دادند تا آن همه حمله هاى صحيح به آنان شود؟

چرا ابن جوزى خودش را به زحمت تضعيف رجال سند «حديث ثقلين» مى اندازد؟



اى كاش تمام اينها از فكر بكر ، و ذوق سليم و نظر ثاقب(!!) ابن تيميّه الهام مى گرفتند و بجاى آن راههاى پر پيچ و خم، به اين ساده ترين راه(!!) چنگ زده

و خيال خود و شيعه اماميّه را در ارتباط با تمسّك به «حديث ثقلين» راحت مى كردند.


آرى، حديث ثقلينى كه روى حساب قواعد علمى و مباحث علم رجال و درايه، فوق حدّ تواتر بوده و راهى براى انكار آن وجود ندارد،

اينچنین بازيچه افكار شيطانى امثال شيخ الاسلام اهل سنّت جناب ابن تيميّه واقع گرديده است.






.

ادامه مطالب این تاپیک را می توانید در قسمت های زیر مطالعه نمایید :




.