« قل کفي باللَّه شهيدا بيني و بينکم و من عنده علم الکتاب » (155)

ــ ابوسعيد خدري مي گويد:

از رسول خدا(ص) پرسيدم: آنکه علم کتاب نزد او است، کيست؟

فرمود: او برادرم علي بن ابي طالب(ع) است. [156]




_____________________________

[155]. سوره رعد، آيه 43.
[156]. بحراني، سيد هاشم، البرهان في تفسيرالقرآن، در تفسير آيه مذکور.

« انّ في ذلک لايات للمتوسّمين » (157)

ــ  جابر جعفي از امام باقر(ع) چنين نقل مي کند:

هنگامي که اميرالمؤمنين(ع) در مسجد کوفه بود، زني نزد او آمد و از شوهرش شکايت کرد. امام به نفع شوهرش قضاوت کرد.

زن به خشم آمد و گفت: به خدا سوگند، داوري ات ناحق، قضاوتت ناميزان و حکمت ناعادلانه است. در محکمه الهي به محاکمه ات مي کشانم.

امام علي(ع) مقداري او را نگريست و فرمود: دروغ گفتي اي بدخوي، اي بدخوي اي بدکار! آن زن ناگهان فراري شد.

عمرو بن حريث خود را به او رسانيد و گفت: با علي سخني گفتي و او پاسخي داد و تو فراري شدي؟

گفت: به خدا سوگند، علي مرا از حقيقتي آگاه ساخت که من از ابتداي ازدواجم تا کنون آن را از شوهرم پنهان کرده بودم.


عمرو نزد اميرالمؤمنين(ع) بازگشت و آنچه را شنيده بود، بيان کرد و گفت: يا اميرالمؤمنين، شما را به کهانت نمي شناختيم.

امام فرمود: واي بر تو! اينکه از من ديدي، کهانت نيست، بلکه خداوند در قرآن کريم فرموده است: انّ في ذلک لايات للمتوسّمين.

رسول خدا(ص) خود ، متوسِّم بود ، و من ، پس از او ، و امامان از نسل من ، پس از من، همگي ، ژرف انديشانيم ،

و چون در آن زن نظر کردم، او را از سيمايش باخبر نمودم. [158]



_____________________________

[157]. سوره حجر، آيه 75.
[158]. فرات کوفي، تفسير فرات الکوفي، ص 81.

«  و ما أرسلنا من قبلک الا رجالا نوحي اليهم فسئلوا أهل الذکر ان کنتم لا تعلمون » (159)

ــ   حرث در اين باره مي گويد:

از علي(ع) درباره اين آيه پرسيدم؛ فرمود:

«  به خدا سوگند که ما اهل ذکريم ، ما اهل علميم ، ما معدن تأويليم ،

من، خود، از رسول خدا(ص) شنيدم که مي فرمود: من شهر علمم و علي درِ آن است، و هر که خواهان علم است، بايد از دَرَش وارد شود.  » [160]





_____________________________

[159]. سوره نحل، آيه 43.
[160]. حاکم حسکاني، شواهدالتنزيل، ج 1، ص 334.

« و تعيها أذن واعيه » [161]