. « بسم الله الرَّحمن الرَّحيم »
« شــوق مـــرگ »
..
..
.
امام علي (ع) :
« وَ اللهِ لاَبْنُ اَبي طالِبٍ اَنَسُ بِالمَوتِ مِنَ الطِّفْلِ بِثَديَ اُمِّهِ » (27)
« به خدا سوگند، پسر ابوطالب به مرگ مشتقاق است بيش از آنچه كودك را به پستان مادر اشتياق است. »
*چـرا شــوق ؟
اگر مرگ محمل انتقال از دنياي متغيّر و فاني به جهان ثابت و پايدار است، پس چرا بيصبرانه در انتظارش نباشيم ؟!
آن سوي اين جهان، جهاني ازلي و ابدي است كه اگر آدمي با آگاهي و آمادگي در آن پاي نهد ، « آن جا را اسراري پايدار و محل امن و آسايشخواهد يافت.
جايگاه پاكان و نيكان و اولياي برگزيده كه قرآن كريم آن جا راستوده و ساكنانش را برگزيده و بزرگ داشته است و آدمي را بدان جا فراخوانده و راه نموده است ». (28)
امام علي (ع) در وصف بهشت ميفرمايد:
« اگر به چشم دل ، وصفي را كه از بهشت براي تو ميشود ، بنگري ، از آنچه در دنيا است ـ از خواهشها و لذّتها و منظرههاي آراستهاش ـ دل برخواهي كند
و انديشهات حيران ماند . چون در آواز به هم خوردن برگهاي درختانش بينديشي ؛ درختاني كه بر كنارههاي رودهايشروييدهاند و ريشه در تپههاي مشك
فرو بردهاند ، خوشههاي مرواريد از شاخههاي نازك و درشت آنها آويزان است، ميوههاي گوناگون درغلاف گلها جاي گرفتهاند و بي هيچ رنجي آنها را
توان چيد و همانگونه كه چيننده را آرزو است، در دسترس قرار ميگيرند.
مهمانداران و خدمتگزاران بهشت لحظهاي از آن كاخها و ساكنانش غفلت نكنند و مدام با طعامهاي لذيذ و شرابهاي گوارا پذيراييميكنند.
ساكنان آن ديار در تكريم خداوندند و از هرگونه دگرگوني و جابهجايي در امانند. اگر دل به آن مناظر زيبا بسپاري، از دل و جان دراشتياق آن سامان خواهي بود
و چون مرگ ، دروازه آن ديار است ، آرزوميكني از همين جا تو را بردارند و به گور سپارند. » (29)
« كُلُّ شَيءٍ مِنَ الا´خِرَهِ عِي'انُهُ اَعْظَمُ مِن سَماعِهِ »(30)
« هر چه در جهان آخرتاست ، ديدنش بسي خوشتر از شنيدن است. »
بنابراين، حتّي اگر آدمي به دنياي پس از مرگ يقين نيابد ، با وجود احتمال نيز بايد بسي بكوشد و سعي خويش را به كاربندد كه اقتضاي عقل سالم
و خردناب جز اين نيست. امام علي (ع) ميفرمايد:
« راه و رسم فرزانگان و خردمندان آن است كه از دنياي فاني روي برتابند و به انديشه سراي باقي فرو روند
و شوق حيات جاودان بهشتيرا در سر كنند. » (31)
كسي كه مرگ را دروازه زندگي جاودان ميداند و از شرافت و شكوه جهان آخرت آگاه است، بيصبرانه انتظار مرگ ميكشد. مرگ براي او رويدادي بسيار بزرگ و
باشكوه است. حبّ بقاي ازلي و شوق حيات معنوي و شادماني رهايي از حيات حيواني او را چونان ميكند كه مرگ را بهترين هديهميشمارد.
از اين رو امام علي (ع) ميفرمايد: « برترين هديه براي مؤمن مرگاست. » (32)
ــ البته مرگ براي بيايمانان نيز ميتواند ارزشمند باشد ؛ زيرا :
آنان را از ادامه زندگي حيواني و افزودن بر گناه و تبهكاري بازميدارد.
امام علي (ع) ميفرمايد:
« مرگ آسايش است براي كسي كه بنده شهوت و اسير هواي خويش است؛ زيرا هر چه زندگياش طولاني گردد، گناهانش افزونميگردد
و ستمكارياش بر خويشتن بسيار ميشود. » (33)
اگر زندگي دنيا بيفرجام و بيهدف باشد ، « ابتر » است
و براي خردمندان تحمّلناپذير ميگردد.
__________________________________
28. عبدالواحد بن محمّدآمدي: غررالحكم و دررالكلم، ج2، ص320.
29. نهج البلاغه، خطبه 165.
30. عبدالواحد بن محمّدآمدي: غررالحكم و دررالكلم، ج4، ص541.
31. همان، ج4، ص192.
32. عبدالواحد بن محمّدآمدي: غررالحكم و دررالكلم، ج2،ص483.
33. همان، ص570.
News 
Site map 
SitemapIndex 
RSS Feed 
