سخنراني در روز چهارشنبه 27/9/87 .

و من الله التوفيق

سلام بر همه دوستان

یکی از مسایلی که حتما در مورد موضوع فوق باید روشن شود، توضیح است، بله توضیح. تا زمانی که کلی گویی در کار باشد، هر کس به خود اجازه می دهد مباحث علمی و انتقادی را از مصادیق بدگویی بشمارد و سدّی در برابر سیره همیشگی دانشمندان در گفتگو میان مذاهب ایجاد کند. علاوه بر این روند آگاه سازی شیعیان درباره اعتقادات شیعه دچار خلل شدید می گردد. این دو مورد برحسب تجربه شخصی و نیز تجارب کسانی که در این زمینه فعال هستند کاملا عینی و ملموس است.
به جای دخالت دادن بیگانگان در این نوع مسایل، باید به اسلوبی درست در مورد تعامل میان مذاهب اسلامی تصریح کرد و راه فعالیت تبلیغی شیعیان را روشن ساخت. به خوبی به خاطر دارم که زمانی سخن گفتن علیه وهابیت نقد نظرات آنان نیز به نوعی از ممنوعیت دچار بود، و پس از حملات شدید وهابیون به خصوص به حرم مطهر سامرا تغییرات مثبتی اتفاق افتاد.
این مسئله که انتظار داشته باشیم، برای تبیین عقاید شیعه تنها به بیان فضایل اهل بیت علیهم السلام اکتفا شود، انتظاری نابجا و قطعا ناکارآمد است. ترویج اکتفا به تولی و وانهادن تبری و معرفی دشمنان حق و حقیقت، از شیعیان عناصری خواهد ساخت که بیشتر سنی دوازده امامی! هستند تا شیعه اثنی عشری.
در نتیجه آن چه امروز به شدت مورد نیاز است، ترسیم راهکار صحیح برای تبلیغ تشیع در میان اهل سنت و تحکیم عقاید شیعیان به خصوص جوانان می باشد.
در هر صورت به شکل کلی بدگویی امری ناپسند است و مطمئنا نتیجه مثبتی به بار نخواهد آورد.