همانجا او بلند شد و کتاب صحیح بخاری را از کتابخانه اش آورد و آن را گشود و صفحه ای را که می خواست پیدا کرد و به من

داد که بخوانم . دیدم نوشته است : « فلان شخص ما را حدیث کرد از فلان ، از علی علیه السلام .» نمی توانستم باور کنم

و به قدری تعجب کردم که حتی نسبت به آن کتاب تردید برایم حاصل شد که نکند این کتاب صحیح بخاری نیست ! در هر

صورت ، با سراسیمگی یک بار دیگر به آن صفحه نگریستم و به جلد کتاب نگاه کردم . ولی دوست که حالت شک و تردید را

در من دید ، کتاب را از من گرفت و صفحه ی دیگری به من نشان داد که در آن نوشته شده بود : « علی بن الحسین علیه

السلام ما را حدیث کرد.» پس از آن هیچ جوابی نداشتم جز این که شگفت زده بگویم : سبحان الله ! او هم به همین جواب

قانع شد و مرا رها کرد و رفت .

من باز به فکر فرو رفتم و با ناباوری کتاب را ورق زدم و نسبت به چاپ آن دقت کردم. دیدم اتفاقا در مصر به چاپ رسیده است

؛ در « انتشاراتی شرکت حلبی و فرزندان »

خداوندا ! چه می بینم ؟ چرا ما این قدر سرسخت و انعطاف ناپذیر هستیم ؟ حال آنکه این آدم از صحیح ترین کتاب هایمان

برایم استدلال می کند . بخاری که قطعا شیعه نیست ، بلکه از امامان و حدیث گویان اهل سنت است . آیا به این حقیقت

که درباره ی علی ، « علیه السلام » می گویند ، تن در دهم ؟ ولی می ترسم عواقب خوشایندی برایم نداشته باشد و

مجبور به پذیرفتن حقایق دیگری گردم که خوش ندارم به آنها اعتراف کنم !

در هر صورت ، تا آن روز دوبار در برابر دوستم شکست خوردم . یکی در مورد قداست عبدالقادر گیلانی ، که تسلیم شدم

موسی کاظم از او برتر است ، و دیگری هم پذیرفتم که باید پس از نام علی ، علیه السلام گفت و او سزاوار است .

ولی من نمی خواهم که باز هم شکست بخورم . من که چند روز پیش افتخار می کردم که یکی از علمای بنام هستم و

علمای ازهر شریف مرا احترام فوق العاده ای می کردند ، امروز خودم را شکست خورده و مغلوب می بینم ؛ آن هم در

برابر چه کسانی ؟ همین ها که تاکنون معتقدم راه خطا و اشتباه را پیموده اند و عادت کرده ام که هرگاه واژه ی « شیعه »

بشنوم ، آن را یک فحش و ناسزا تلقی کنم.

این به راستی خود بزرگ بینی و تکبر است ! این در حقیقت چیزی  جز تعصب بی جا و لجاجت نیست ! خدایا ! خودت کمکم

کن و مرا به راه راست هدایت فرما و مرا برای یک بار هم که شده ، یاری ده که حقیقت را ، هرچه هست ، بپذیرم.

خدایا ، دیدگانم را باز کن و قلبم را بگشا و صراط مستقیمت را به من بنمایان و مرا از آنانی قرار ده که دنبال بهترین سخن هستند.

خدایا ، حق را همانگونه که هست به ما نشان بده و ما را وادار به پیروی اش ساز و باطل را همچنان که باطل است به ما

نشان بده و ما را وادار به پیروی اش ساز و باطل را همچنان که باطل است به ما نشان بده و ما را توان اجتناب از آن عطا فرما.

با دوستم به خانه بازگشتیم ، در حالی که من این دعاها را با خود کردم و از خدا می خواستم راه درست را از نادرست به من

بنمایاند ، او تبسمی کرده و چنین گفت : خداوند ، ما و شما و تمام مسلمانان را هدایت فرماید و همانا او در کتاب حقش فرموده است :

« آنان که در راه ما جهاد می کنند ، ما راه خود را به آنان نشان می دهیم و بی گمان ، خداوند همراه نیکوکاران است .»

و جهاد در این آیه می تواند به معنای بحث علمی برای رسیدن به حقیقت نیز باشد و قطعا هر کس دنبال حق بگردد ،

خداوند او را برای رسیدن به حق هدایت خواهد کرد.

ادامه دارد ...

سایر حاضرین برخاستند و با من وداع کردند و برخی از همان نوجوانان دنبالم راه افتادند و از من آدرس گرفتند که با من مکاتبه کنند .

من هم آدرسم را به آنها دادم.

دوباره به کوفه بازگشتیم . طبق دعوت یکی از افرادی که در مجلس آقای خویی بود ، و ضمنا ، با منعم نیز دوست بود ، به  نام

« ابو شبّر» بر او _ درخانه اش _ وارد شدیم و یک شب را تا صبح با گروهی از جوانان فهمیده ، که از میان آنها برخی طلبه های سید

محمّد باقر صدر نیز وجود داشتند ، به سر بردیم و آنها به من پیشنهاد کردند که با ایشان نیز دیداری داشته باشم و تعهد کردند که در

روز آینده از ایشان وقت بگیرند که به زیارتشان بروم . دوستم منعم نیز این پیشنهاد را تحسین کرد . ولی خود از آمدن پوزش خواست .

زیرا گفت که در بغداد کاری دارم و حضورم ضروری است.

قرار شد در منزل آقای ابو شبّر سه چهار روز بمانیم تا منعم باز گردد. سپس برای خوابیدن ، از هم جدا شدیم . در حالی که من بسیار

از آن طلبه ها در آن شب استفاده کرده بودم و از تنوع دروس حوزه شگفت زده شده بودم ، چرا که آن ها اضافه بر دروس فقه و شریعت

و توحید و علوم اسلامی ، درس هایی در اقتصاد و سیاست و علوم اجتماعی ، تاریخ ، لغت و علم هیأت نیز فرا می گرفتند.