سلام به همه دوستان...

امروز داشتم با خودم فكر مي كردم كه  ما چرا گناه مي كنيم؟؟؟
اصلا مگه گناه چي داره كه اينقدر دنباله رو داره؟!

مگه با ما اتمام حجت نشده كه اگه گناه كنيم عذاب هست و اگه ثواب كنيم پاداش بهمون داده ميشه؟؟؟  

پس چرا بازم دنبال گناه مي رويم؟؟؟

[size=134]هر چي فكر كردم به يك نتيجه بيشتر نرسيدم و اون هم اينكه در وجود جهان آخرت شك داريم و هنوز به طور كامل بهمون ثابت نشده كه جهان ديگري هم هست...

خلاصه كلام:
در اين پست ميخواهيم ريشه يابي علل انجام گناهان و چگونگي از بين بردن عوامل و علل آنها بپردازيم....

به نام خدای غفور
سلام دوست عزیز  

منم با شما موافقم که باور به آخرت اگر در انسان نباشه موجب گناه میشه ! خود این نکته ای هست که باید دنبال کرد علل و راه حلشو .  


اما اگر کمی فکر کنیم و فرض کنیم که ثوابی و عقابی هم در آخرت نبود و آخرتی نبود ... آیا باز هم کار نیک می کردیم ؟

یعنی اگر آخرت برداشته شود ، دیگر کار خوب نمی کنیم و یا خیالمان راحت می شود و گناه می کنیم ؟

به نظرم اگر جواب مثبت باشه به این دلیل هست که ما حقیقت خود گناه رو هم نشناختیم و باور نکردیم ... که خود عمل گناه به این دلیل ازش نهی شده

که برای خود ما ضرر داره و بر اثر گناه ، اتفاقاتی در انسان و دنیای اطراف او میفته که درک نمی تونه بکنه درست .

پس علاوه بر یافتن راهکارهایی برای باور آخرت ، باید دنبال این هم باشیم که حقیقت تلخ معصیت را بشناسیم و به خاطر این آثار سوء از آن پرهیز کنیم .

و از طرفی حقیقت کار نیک را بشناسیم و سود آن را بر همه افراد درک کنیم .  

سلام دوستان.  

سوال خوبی مطرح شده به شرط آن که پس از پیدا کردن علت ها بتونیم به راهکارهای حلش هم بپردازیم.

به نظر بنده گاهی با وجود "شناخت قبلی از پروردگار" و حتی "شناخت عمق قبح عمل زشت"، باز به آن اقدام می کنیم و این دو دلیل در این رفتار ما مشهود است :

- حجابی که در لحظه ی گناه بین من و مولایم، حائل شده است، لذا در حال غفلت، جرأت   گناه رو پیدا می کنم.

-  لذتی که از ارتکاب دفعه ی قبل گناه به من دست داده است؛ که ممکن است به راحتی متوجه اش نباشم اما ناخودآگاه مرا به سمت ارتکاب دوباره سوق می دهد.

خداوند نعمت درک حضور دائمش را نصیبمان فرماید.    

سلام دوستان

(خاك قدمهايش) به نكته هاي جالب اشاره كرد:1.حجاب روحي 2.لذت از گناه

[size=134]

[size=134]ببينيد: اگه به ما بگن 1 درصد احتمال داره داخل غذاي شما سم باشه هرگز لب به اون غذا نميزنيد...

اونوقت چه طور با يك ميل و علاقه به دنبال گناه مي رويم كه صد پله بدتر از سم است؟؟!!


دليلش هم اين هست: كه ما هنوز متوجه نشديم كه گناه بسيار بسيار خطرناك تر از سم است و اثر بسيار مخربي ميذاره...

امام محمد باقر علیه السلام فرمودند:

ما عَرَفَ اَللهَ مَن عَصاهُ.
خدا را نشناخته آن که نافرمانی اش کند

به نكته خوبي اشاره كردي...  

حالا چطور بايد   خدا :razz:  را شناخت؟؟؟

چون واقعا اگه خدا :razz: رو شناختيم ديگه گناه نمي كنيم...

من بر خلاف دوستان عزیز فکر می کنم چون همش میگن خدا خیلی بخشنده هست و توبه می پذیره و.... و به فرداها امیدواریم گناه میکنیم.شاید هم بعضی از کارا رو برای خودمون جوری تفصیر میکنیم که گنه نیست!
شاید اگه بدونیم هر گناهی یه باز خورد تو همین دنیا هم به ما داره کمتر گناه کنیم!