حکایاتی از کرامات عباس(ع)

قبر وسط آب

آیة‏الله حاج سید عباس كاشانى حائرى نقل مى‏كرد: «روزى در خانه آیة‏الله العظمى حكیم(1) بودم كه كلیددار آستان مقدس حضرت ابوالفضل علیه‏السلام تلفن كرد و گفت: سرداب مقدس ابوالفضل علیه‏السلام را آب گرفته و بیم آن مى‏رود كه ویران گردد و به حرم مطهر و گنبد و مناره‏ها نیز آسیب كلى وارد شود، شما كارى بكنید.

آیة‏الله حكیم فرمودند: من جمعه خواهم آمد و هر آنچه در توان دارم انجام خواهم داد. آنگاه گروهى از علماى نجف از جمله اینجانب به همراه ایشان به كربلا و به حرم مطهر حضرت ابوالفضل العباس علیه‏السلام رفتیم، آن مرجع بزرگ براى بازدید به‏ طرف سرداب مقدس رفت و ما نیز از پى او آمدیم، اما همین ‏كه چند پله پایین رفتند، دیدم نشستند و با صداى بسیار بلند كه تا آن روز ندیده بودم، شروع به گریه كردند. همه شگفت‏زده و هراسان شدیم كه چه شده است؟ من گردن كشیدم دیدم شگفتا منظره عجیبى است كه مرا هم گریان ساخت.

قبر شریف حضرت ابوالفضل علیه‏السلام در میان آب مثل جایى كه از هر سو به وسیله دیوار بتنى بسیار محكم حفاظت ‏شود، در وسط آب قرار داشت، اما آب آن را نمى‏گرفت. درست همانند قبر سالارش حسین علیه‏السلام كه متوكل عباسى بر آن آب بست اما آب به سوى قبر پیشروى نكرد. (2)

---

1. از مراجع تقلید در نجف اشرف.
2. كرامات الصالحین، ص ‏286، به نقل از: كرامات العباسیه (معجزات حضرت اباالفضل علیه‏السلام)، على میرخلف‏زاده، ص‏92

پدرم ، شوهر مادر من است !

مرحوم آيت الله فاطمي قمي ، پدرش سيد اسحق نقل مي كرد كه كرارا مي فرمود : كرامت زير از حضرت ابوالفضل (ع) را اگر به او چشمم نديده باشم كور شوم و اگر به دو گوشم نشنيده باشم كر شوم .

روزي در حرم حضرت ابوالفضل مشرف بودم ناگهان ديدم جمعيت زيادي از اعراب در عقب سر دختري سراسيمه وارد حرم مطهر شدند و حرم مملو از حمعيت شد . آن دختر به ضريح منور چسبيده و با صداي بلند كلماتي جسورانه مي گفت و توجه زائرين را به خود جلب كرده بود .
ناگاه ديدم اهل حرم ساكت شدند به طوري كه گويي نفسهاي همگي قطع شد یک مرتبه صدايي كه همه آن را شنيدند برخاست كه گفت :

« پدرم شوهر مادر من است » .

صدا از همان طفلي بود كه در جنين دختر بود با شنيدن صدا ، ناگهان صداي  هلهله در حرم بلند شد و مردم به اين دختر هجوم آور شدند خدام دختر را به زحمت از چنگ و بال مردم بيرون آورده نجات دادند و به بقعه اي كه مركز كليددار آستانه مقدسه حضرت ابوالفضل بود بردند كليد دار آنجا مرحوم سيد حسن پدر مرحوم آقا سيد عباس بود و من با ايشان سابقه دوستي داشتم پس از آنكه آن دختر را بردند و بقعه خلوت شد خدمت ايشان رفتم و قضيه آن دختر را از ايشان سوال كردم.


فرمودند : اين جماعت طائفه اي از اعراب باديه نشين اطراف كربلايند و اين دختر معقوده پسرعمويش بود در بين اعراب قضيه نامزدبازي خيلي زشت و ننگين است و اگر كشف شود چه بسا منجر به خونريزي مي شود به علت محروم بودم جوان از ملاقات با عيال خود يا به علت اينكه با پدر زنش كدورتي پيدا كرده بود مي خواست او را ننگين كند .

جوان مراقب دختر بوده و يك موقع در مكان خلوتي وي را ملاقات كرده و با او همبستر شده است و سپس از ترس اذيت پدر زن فرار كرده مدتي مخفي گشته تا حمل دختر ظاهر شده است . بستگان دختر وقتي از حمل دختر مطلع مي شوند در مقام استفسار بر مي آيند و او مي گويد : از شوهرم حمل برداشته ام ،موضوع را با جوان در ميان مي نهند و او از ترس بر خود يا ايذاي عمويش بكلي منكر قضيه مي شود .
بستگان دختر اراده كشتن دختر را مينمايند و او هر قدر التماس مي كند نتيجه نمي بخشد

آخر الامر مي گويد حكم را حضرت ابي الفضل قرار مي دهيم هر چه ان جناب حكم كند آماده ام . لذا خدمت آن حضرت آمد تا بين او و ديگران حكحميت كند و با عنايت حضرت بچه اي كه در رحم وي بود اقرار به پاكي مادرش نمود .

مكافات عمل

در زمان حاج سید عبدالكریم حائرى و ماجراى كشف حجاب از سوى رضاخان، دو تا پاسبان بودند كه خیلى اذیت مى‏كردند.

روزى زنى با روسرى از خانه بیرون مى‏آید، یكى از این پاسبان‌ها او را تعقیب مى‏كند، آن زن هر چه او را قسم مى‏دهد و حضرت ابوالفضل علیه‏السلام را شفیع قرار مى‏دهد در او اثر نمى‏بخشد. بلكه آن بى‏حیا توهین هم مى‏كند كه اگر ابوالفضل كارى از او ساخته مى‏شد، نمى‏گذاشت دست‌هاى او ...

همان روز به ‏حمام مى‏رود و دلش درد مى‏گیرد، معالجات اثر نمى‏كند و به هلاكت مى‏رسد.

غسال گفته بود: دیدم، مثل این كه سیلى به صورتش خورده شده باشد صورتش سیاه شده بود.!!(1)

---

1. حضرت اباالفضل مظهر كمالات و كرامات، ص‏447،
به نقل از: كرامات العباسیه (معجزات حضرت اباالفضل علیه‏السلام)، على میرخلف‏زاده، ص‏220

سيد جليل القدر ((حضرت آقاى حاج سيد محمّد على ضوابطى )) رضوان الله تعالى عليه فرمودند:
.
به اتفاق خانواده و فرزند زادگانم به زيارت عتبات عاليات مشرف شدم .
.
نوه چهار ساله ام كه با ما همراه بود بيمار شد و بتدريج حالش وخيم گرديد و به حال غشوه و بيهوشى قرار گرفت .
.
((دكتر حافظ الصحه )) را به بالينش آوردم ، بعد از معاينه نسخه اى نوشت و دست ما داد و بطرف در اطاق حركت كرد،
.
در حال بدرقه به من گفت :
.

.
اتفاقا همسرم از اطاق ديگرى حرف دكتر را شنيد، فورى چادر بر سر كرده و گفت :
.

.
وقتى كه رفت ، بعد از چند لحظه ديدم ، طفل مريض سر از بستر برداشته و مى گويد:
.
آقاجان مرا در آغوش بگير، تعجب كردم ! كودك بى هوش چطور يك مرتبه به هوش آمده ؟!
.
او را بغل كردم ، آب خواست بهش آب دادم .
.
گفت : بى بى خانم (همسرم كه مادر بزرگش باشد) كجاست ؟
.
گفتم : الان مى آيد هنوز همين طور متحير بودم كه يك وقت خانمم وارد شد.
.
و ديد بچه در آغوش من است ! و گفت : ديدى كار درست شد و مريض در معرض ‍ مرگ را شفايش را گرفتم ؟!
.
گفتم : چه كردى و كجا رفتى ؟!
.
گفت : رفتم به حرم مقدس (( آقاابوالفضل العباس عليه السلام )) و گفتم :
.
.