بسم الله الرحمن الرحيم
از نرم افزار(گنجينه روايات نور)
بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار ج52 129 باب 22 فضل انتظار الفرج و مدح الشيعة في زمان الغيبة و ما ينبغي فعله في ذلك الزمان ..... ص : 122
24 ك، إكمال الدين عَلِيُّ بْنُ أَحْمَدَ عَنِ الْأَسَدِيِّ عَنِ النَّخَعِيِّ عَنِ النَّوْفَلِيِّ عَنْ أَبِي إِبْرَاهِيمَ الْكُوفِيِّ قَالَ دَخَلْتُ عَلَى أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع فَكُنْتُ عِنْدَهُ إِذْ دَخَلَ أَبُو الْحَسَنِ مُوسَى بْنُ جَعْفَرٍ ع وَ هُوَ غُلَامٌ فَقُمْتُ إِلَيْهِ وَ قَبَّلْتُ رَأْسَهُ وَ جَلَسْتُ فَقَالَ لِي أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع يَا بَا إِبْرَاهِيمَ أَمَا إِنَّهُ صَاحِبُكَ مِنْ بَعْدِي أَمَا لَيَهْلِكَنَّ فِيهِ أَقْوَامٌ وَ يَسْعَدُ آخَرُونَ فَلَعَنَ اللَّهُ قَاتِلَهُ وَ ضَاعَفَ عَلَى رُوحِهِ الْعَذَابَ أَمَا لَيُخْرِجَنَّ اللَّهُ مِنْ صُلْبِهِ خَيْرَ أَهْلِ الْأَرْضِ فِي زَمَانِهِ بَعْدَ عَجَائِبَ تَمُرُّ بِهِ حَسَداً لَهُ وَ لَكِنَّ اللَّهَ بالِغُ أَمْرِهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ يُخْرِجُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى مِنْ صُلْبِهِ تَكْمِلَةَ اثْنَيْ عَشَرَ إِمَاماً مَهْدِيّاً اخْتَصَّهُمُ اللَّهُ بِكَرَامَتِهِ وَ أَحَلَّهُمْ دَارَ قُدْسِهِ الْمُنْتَظِرُ لِلثَّانِي عَشَرَ كَالشَّاهِرِ سَيْفَهُ بَيْنَ يَدَيْ رَسُولِ اللَّهِ ص يَذُبُّ عَنْهُ فَدَخَلَ رَجُلٌ مِنْ مَوَالِي بَنِي أُمَيَّةَ فَانْقَطَعَ الْكَلَامُ وَ عُدْتُ إِلَى أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع خَمْسَ عَشْرَةَ مَرَّةً أُرِيدُ اسْتِتْمَامَ الْكَلَامِ فَمَا قَدَرْتُ عَلَى ذَلِكَ فَلَمَّا كَانَ مِنْ قَابِلٍ دَخَلْتُ عَلَيْهِ وَ هُوَ جَالِسٌ فَقَالَ لِي يَا أَبَا إِبْرَاهِيمَ هُوَ الْمُفَرِّجُ لِلْكَرْبِ عَنْ شِيعَتِهِ بَعْدَ ضَنْكٍ شَدِيدٍ وَ بَلَاءٍ طَوِيلٍ وَ جَوْرٍ فَطُوبَى لِمَنْ أَدْرَكَ ذَلِكَ الزَّمَانَ وَ حَسْبُكَ يَا أَبَا إِبْرَاهِيمَ قَالَ أَبُو إِبْرَاهِيمَ فَمَا رَجَعْتُ بِشَيْءٍ أَسَرَّ إِلَيَّ مِنْ هَذَا وَ لَا أَفْرَحَ لِقَلْبِي مِنْه
مهدى موعود-ترجمه جلد سيزدهم بحار متن 901 باب بيست و هفتم فضيلت انتظار فرج و مدح شيعيان در زمان غيبت و آنچه كه شايسته است در آن زمان انجام داده شود
همچنين صدوق در كمال الدين از ابو ابراهيم كوفى روايت نموده كه گفت:
خدمت حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام نشسته بودم ديدم موسى بن جعفر كه در آن وقت بچه بود وارد گشت. من از جا برخاستم و سر مبارك او را بوسيدم و سپس نشستم
حضرت صادق عليه السّلام فرمود: اى ابو ابراهيم! اين كودك بعد از من امام تو است.
آگاه باش! كه قومى در باره او از دين خود منحرف ميشوند و جمعى ديگر بسعادت ميرسند. خداوند قاتل او را لعنت كند و عذاب او را افزون گرداند.
آگاه باش كه خداوند بعد از كارهاى عجيبى كه از راه حسد بر وى ميگذرد، كسى را كه در زمان خود بهترين مردم روى زمين باشد از صلب وى پديد آورد.
خداوند آنچه را خواسته است عملى ميسازد، هر چند اهل شرك ناخوش بدارند.
خداوند بقيه دوازده امام مهدى را كه ببزرگوارى ممتاز گردانيده و جايگاه مقدسى بآنها روزى نموده از وى بوجود آورد. كسى كه منتظر ظهور امام دوازدهم باشد، مانند كسى است كه با شمشير برهنه در ركاب پيغمبر، دشمن را از حضرتش دفع ميكند.
در اين وقت مردى از دوستان بنى اميه وارد گشت و حضرت هم سخن خود را قطع فرمود بعد از آن پانزده مرتبه خدمت امام جعفر صادق عليه السّلام رسيدم تا سخن آن روز را تكميل فرمايد ولى ميسر نگرديد.
چون سال بعد بخدمتش رسيدم، ديدم حضرت نشسته است. در آن حال فرمود: اى ابو ابراهيم! ... او كسى است كه بعد از تنگى طاقت فرسا و بلا و ظلم طولانى شيعيان خود را از غم نجات ميدهد. پس خوش بحال آنها كه آن زمان را درك كنند. اى ابو ابراهيم همين قدر بس است!! ابو ابراهيم گفت: چنان خوشحال شدم كه هيچ گاه بدان گونه از خدمتش برنگشته بودم.
News 
Site map 
SitemapIndex 
RSS Feed 
