بار الها !
در پیشگاه تو ایستاده ام
و دستهایم را به سوی تو بلند کرده ام
آگاهم که در بندگی ات کوتاهی نموده ام و در فرمانبری ات سستی کرده ام
آنگاه که شنیدم گنهکاران را به درگاهت فرا می خوانی
و آنان را به بخشش نیکو و ثواب وعده می دهی
برای پیروی ندایت آمده ام
و به مهربانیهای مهربان ترین مهربانان پناه اورده ام
پیشاپیش خواسته و سخنم را و انچه سبب ملاقات و دیدن تو می شود قرار دادم
اگر با این همه خواسته ام را رد کنی امیدهایم به تو به یاس و نا امیدی مبدل می شود
همچو مالکی که از بنده خود خطا دیده و او را از درگهاش رانده
و آقایی که از بنده اش عیوبی دیده و از جوابش سر باز می زند
اگر مرا از درگهت برانی پس به درگه چه کسی رو کنم ؟
اما اگر برای دعاهایم درهای قبول را گشوده و مرا از رسیدن به ارزوهایم شادمان گردانی
چونان مالکی هستی که لطف و بخشش را آغاز کرده و دوست دارد ان را به انجام برساند
و مولایی را مانی که لغزش بنده اش را نادیده انگاشته و به او رحم کرده
در این حالت نمی دانم کدام نعمن را شکر گزارم ؟
منبع : سایت امام رضا