سلام مجدد به دوستان
اینکه دو نفر یا چند نفر بگویند ما از فلسفه خسته شدیم چه چیزی را اثبات می کند ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
مگر کلام آنها دلالت بر نفی عقل است ؟؟؟
به هر حال این کلمات برای نفی فلسفه مسخره است بسیار

اولا اثبات کن که فلسفه یعنی عقل

دوم هم اگر چیزی در رد فلسفه داری عرضه کن

به قول یه بنده خدایی : " به جای مسخره کردن و هو کردن ، منطقی حرف بزن "  

سلام عزیز دل
من که نگفتم فلسفه خوبه یا بده که دلیل بیارم
بعدش روش کاریش که عقلی هست حالا تو بگو عقل نیست خوب بگو
دلیل شما چیزی رو اثبا ت نمی کنه من که مسخره نکردم دوست عزیز
ملا صدرا آخرین کتابش تفسیرشه شما توی اون نفی فلسفه می بینی ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
حالا دیدی دلیلت علیله
موفق باشییییییییییییییییییییییییییی

منم نگفتم که برای رد یا قبولش دارم دلیل میارم که شما میگی دلیلت فلانه

گفتم دارم نظرات رهاشدگان از فلسفه رو میارم ،

و اینکه چه نتیجه ای میشه ازش گرفت رو به خواننده سپردم .



فکر کنم کلامش رو خیلی واضح نقل کردم . اگر شما نمی بینی بگو نمی بینم / دلیل نبودنش نیست دلیل ندیدنته !


البته بگذریم که این لحن حرف زدن شما در این تاپیک ، به جای دیگه ای برمی گرده که بماند (ولی خیلی تابلو بود)

به نظر من هم کلمات ایشان دلالت بر رهایی از فلسفه یا مذمت آن ندارد بلکه تنها چیزی که می رساند این که فلسفه هدف نیست
اگرنظر شما مذمت و رد فلسفه نیست پس چیست
لطفا دقت کنید

باشه اشکالی نداره

فکر کنم متوجه شدم که شما و دوست عزیزتان مایل به مطرح شدن چه نوع بحثی هستید .

اگه موافقید اینو شروع کنیم و این جمله رو بررسی کنیم :

ملاصدرا بحث در باب وجود و عوارض ذاتي آن – يعني موجود از آن جهت که موجود است- را متعلق علم الهي

مي داند نه فلسفه(اسفار، ص.28). اما بلافاصله موضوع علم الهي را موجود مطلق مي داند نه مطلق وجود.

و اين چيزي جز مصادره ي به مطلوب نيست؛ زيرا او از همان ابتداي فلسفه ي خود، وجود را مساوي با همان موجود مطلق

يا به زبان ساده تر مساوي با خداوند مي گيرد و نيز بدون اينکه اين موجود مطلق را اثبات کرده باشد،

مي گويد: اين موجود مطلق بايد به ذات خويش، بيّن و آشکار باشد و بي نياز از تعريف و اثبات(اسفار، ص.29).

اما در اين جا باز به تناقض مي افتد؛ چون اگر اين موجود مطلق بنا به فرض بيّن است و بي نياز از اثبات،

چرا خود ملاصدرا بعداً به اثبات اين موجود مطلق مبادرت مي ورزد و بسيار هم به آن مباهات و افتخار مي کند

و براهين ديگر حکما و متکلمان را به باد انتقاد مي گيرد؟