لا يَرَوْنَ فِيها شَمْساً وَ لا زَمْهَرِيراً

آنان در آنجا (بهشت) نه آفتابى اذيت كننده مى بينند و نه سرمايى سخت و سوزان.

( سوره مبارکه انسان )

---

«زمهرير» از ماده زَمْهَرَ به معناى شدت سرما، شدت غضب و... با سرخ شدن چشم بر اثر خشم مى‏باشد

و در اينجا منظور همان معناى اول است .

در حديثى آمده است: «در جهنم نقطه‏اى وجود دارد كه از شدت سرما اعضاى بدن از هم متلاشى مى‏شود».

(تفسير نمونه، ج 25، ص 393)


درذیل این آیه  روایتی نیز آمده است که ذکر آن خالی از لطف نیست (با اینکه با موضوع اصلی شاید مرتبط نباشد) :

((آلوسى )) مفسر معروف اهل تسنن در ((روح المعانى )) در حديثى از ابن عباس چنين نقل مى كند:

بينا اهل الجنة فى الجنة اذا راوا ضوءا كضوء الشمس ، و قد اشرقت الجنان به فيقول اهل الجنة يا رضوان ما هذا؟

و قد قال ربنا لا يرون فيها شمسا و لا زمهريرا، فيقول لهم رضوان ليس هذا بشمس ، و لا قمر،

و لكن على (عليه السلام ) و فاطمة (عليهاالسلام ) ضحكا، و اشرقت الجنان من نور ثغريهما!


((هنگامى كه بهشتيان در بهشت هستند ناگهان نورى همچون نور آفتاب مشاهده مى كنند كه صحنه بهشت را روشن ساخته

بهشتيان به رضوان (فرشته ماءمور بهشت ) مى گويند: اين نور چيست با اينكه پروردگار ما فرموده در بهشت نه آفتاب را مى بينند و نه سرما را (زمهریر) ؟!

او در پاسخ مى گويد: اين (نور که می بینید) نور خورشيد و ماه نيست ،

بلکه على (عليه السلام ) و فاطمه (عليهاالسلام ) خندان شده اند و بهشت از نور دندانشان روشن گشته است !