سلامي گرم به همه دوستان اعتقادي
راستش برام يه سوال پيش اومده كه گفتم بزار اينجا مطرحش كنم چون مطمئنادوستان خوبي وجود دارند كه به اين موضوع جواب بدند و ما رو راهنمايي كنند.

سوال »
با توجه به اين آيه :


سوره نساء آيه 79 خداوند ميفرمايد : "هرچه از خوبي‏ها به تو مي‏رسد از جانب خداست و آنچه از بدي به تو مي‏رسد از خود توست"


آيا ما در بدست آوردن و كسب توفيق هيچ نقشي نداريم ؟


چون خداوند هرچه خوبي كه به ما مي رسه رو از جانب ذات مقدسش ميدونه كه به ما عطا كرده ...

در ضمن در مورد بدي رسيدنش كه از طرف خودمون هست سوالي ندارم ( اون عين روز روشنه برام )

منتظرم ...
ياعلي

كسي نبود جواب ما رو بده ؟  

سلام
توفیق به معنای اصابت نیست یعنی مثلا خدا به شما توفیق میده برین مشهد ولی این به این معنا نیست که شما حتما به مشهد میرین
شما تا خودتون اراده نکنید به مشهد نمیرید.یعنی توفیق یا سلب توفیق علت تامه نمی باشد .
مثال دیگه این که مثلا طبق روایات ماه سفر و محرم از ماه های نحس است ( برا همینم خوبه که قبل از ورود به این ماه صدقه داده بشه)
ولی این به معنی تهاجم بدبختی ها به سمته انسان نیست بلکه انسان باید نسبت به ماه های دیگه بیشر دقت کنه.
برای اطلاع بیشتر  در موارد فوق به کتاب "فلسفه زمان" مراجعه شود و در خوندن پا ورقی هایش اهمال نکنید.
                                                                                                                                         التماس دعای مخصوص.

ببخشید ،منظورم از نحس بودن ماه سفر و .... نحس بودن ماهیت زمان سفر است . . . (امیدوارم باعث برداشت غلط نشه)

سلام آقا حمید

آیه ای که مطرح فرمودید یکم با مسئله توفیقات بی ارتباط هست .

اصل در این آیه مطرح نمودن منشا خوبی ها است که خداست . و اینکه شما هرچه خوبی انجام دهید از جانب خداست یعنی او جز خوبی امر نکرده است .

و هرچه می کنید در واقع اطاعت فرمان اوست . و هرچه بدی است درواقع نافرمانی خداست .

او امر به خوبی ها کرده و خودش هم منشا خوبی هاست ، همین امر کردن او نشانه اختیار انسان در انتخاب خوبی هاست .

پس اگر بدی به تو رسید بخاطر اتخاب نکردن خوبیها و در عوض گزینش بدی هاست ، و اگر خوبی به تو رسید بخاطر پذیرفتن همان اوامر الهی به امور خیر است .


سعی کردم ساده و واضح بگم ، امیدوارم جواب رو رسونده باشم  

سلام    . بله دقيقا همين طوره. روح انسان يک حقيقت مجرد است که به ذات مقدس خدا وصله و جسم انسان مستقل از روح چيزي جز فساد و خون ريزي ازش بر نمياد به همين دليل فرشته ها که از ابتدا فقط جسم انسان رو شناختن به خدا گفتن " وقتي ما تو رو تسبيح ميکنيم چزا موجودي خلق ميکني که در زمين فساد و خونريزي کنه ! "
  پس اين ما هستيم که با اختيار خودمون يا مانع از ظهور اسما الهي نميشيم( اصطلاحا کاراي خوب خوب انجام ميديم ) يا در زمين فساد ميکنيم(   کاراي نا خوب ميکنيم)
                                                                                   التماس دعا

از تمامي دوستاني كه زحمت كشيدند ممنونم
راستش براي من هنوز روشن نشده چرا مسئله به اين راحتي برام مبهم شده بود !!!  
الان كه داشتم يه بار ديگه مطالعه ميكردم آيه رو فهميدم كه معني  اين آيه خودش همه چيز رو بيان كرده
به هر حال شايد اين هم يك موردي بوده تا من هم بيشتر به مضمون آيه ها دقت كنم.



راستش من در روايات از معصومين ( عليهم السلام ) خوندم كه روح يك جسم رقيق هست   ( كه در پايين تر خود روايت رو مي بينيد )

اين رو هم خوندم كه در معناي آيه » " و نفخت فيه من روحي " ، در ادبيات عرب به اين ميگن :" اضافه تشريفي " و منظور از اين آيه بزرگي و عظمت روح انسان هست و نه اينكه روح انسان به ذات پروردگار وصل باشه .

براي كامل تر خوندن اين موضوع ، اين رو بخونيد :    

«اگر در آية يادشده روح انسان به خداوند نسبت داده شده و فرمود: من از روح خودم در او دميدم. مراد اضافه و نسبت تشريفي است يعني خداوند براي تكريم روح انساني آن را به خود نسبت داد و فرمود: من از روح خود در او دميدم، پس نبايد تصور شود كه خداوند روحي داشته و آن را در انسان دميده است چون اين معنا موجب توهم حلول روح خدا در كالبد انسان مي‌شود كه باطل و غلط است. پس مراد اضافه و نسبت تشريفي است مثل آن كه كعبه به خدا نسبت داده شده و گفته مي‌شود: (بيت الله الحرام) به طور يقين خداوند خانه ندارد و نيازمند مكان نيست تا كعبه خانه او باشد بلكه از جهت تكريم آن مكان مقدس به خدا نسبت داه شده و اضافه تشريفي است. مسئله روح انسان نيز از اين جهت يعني به دليل اضافه تشريفي نسبت به خدا داده شده است.

روح از عالم امر الهي و موجودي اسرارآميز است لذا قران كريم خطاب به پيامبر فرمود: «يسئلونك عن الروح قل الروح من امر ربّي و ما اوتيتم من العلم الّا قليلاً» يعني از تو درباره روح سؤال مي‌كنند بگو روح از امر پروردگار من است و در اين باره دانش شما اندك است، برابر اين آيه روح انسان يكي از مخلوقات خداوند است.
و نه روح خود خداوند لذا در آيه سير آفرينش انسان را چنين توضيح مي‌دهد:
ما انسان را از عصاره‌اي از گِل آفريديم، پس آن را نطفه‌اي در قرارگاه مطمئن (رحم) قرار داديم، سپس نطفه را به صورت علقه (خون بسته) و علقه را به صورت مضغه (چيزي شبيه گوشت جويده شده) و مضغه را به صورت استخوانهايي درآورديم، از آن پس آن را آفرينش تازه‌اي ايجاد كرديم اين آيه سير آفرينش انسان را كه منجر به خلقت روح او شد مطرح كرده بنابراين روح انسان مخلوق خداست نه اين كه روح خدا باشد. » "

اينو بخونيد :

"روح نوعی  جسم است"
به خلاف آنچه در بین مردم و مجامع علمی مصطلح گردیده روح در مقابل جسم قرار ندارد و چنین استعمالی به خاطر مسامحه رایج گردیده است. چون در لسان روایات و متون دینی جسم به معنای همان ماده به كار رفته كه شامل روح نیز می گردد. صحیح آن است كه ما روح را در مقابل بدن قرار دهیم. بدین معنا كه بگوییم ما یك بدن داریم و یك روح. آنچه مهمتر به نظر می رسد این است كه بدانیم، بدن و روح هر دو ماده اند منتها روح از لطافت بیشتری برخوردار است.



قالَ الصّادقُ علیه السلام:

و الرّوحُ جسمٌ رقیقٌ قَدْ اَلْبَسَ لِباساً كَثیفاً



امام صادق علیه السلام فرمودند:

روح ماده ای لطیف است كه لباسی غیرلطیف پوشیده است.

(بحارالانوار، ج58، ص34)

در این تعبیر نكات جالبی را امام علیه السلام گنجانده اند؛ از جمله اینكه:

1- روح را اصل و حقیقت انسان دانسته و آنرا صاحب اختیار و مسلط بر بدن معرفی نموده اند؛

2- اینكه بدن را به سان لباسی تشبیه نموده اند كه روح از آن استفاده می نماید؛

3- روح و بدن هر دو مادّی بوده و از فیزیك مخصوص به خود برخوردار بوده؛ منتها روح رقیقتر و لطیفتر از بدن است؛

و نكات دیگری كه می توان از این تعبیر به دست آورد. "

خب ديگه از بحثمون زياد دور نشيم  
موفق باشيد
ياعلي

سلام. از اين همه مطالب جالب خيلي ممنونم.     
اما در مجرد بودن روح و جسد بودن جسم که شکي ندارم و فکر نکنم شما هم شک داشته باشين . منظور اين که گاهي ما فکر ميکنيم در بعضي خوش گذروني ها و تفريحات ،جسم ما رشد ميکنه در صورتي که جسم به خودي خود جان ندارد که رشد کنه و جسدي بيش نيست که روح به اون جان ميده و در اين جور تفريحات فقط حيوانيت ما رشد ميکنه نه جسم ما( البته مثال من  زياد مربوط به بحث نبود فقط براي درک بيشتر جمله).
اگر روح رو ماده بگيريم مسلما از جنس ماده ي اين دنيا نيست .
نقل قول:"اين آيه سير آفرينش انسان را كه منجر به خلقت روح او شد مطرح كرده "
من اين جملرو اصلا نميفهمم !   چون تا جايي که من ميدونم خدا اول جسم انسان رو خلق کرد و بعد از روح خود که همون اسما هستند ، در جسم دميد . نظرتون چيه آقا حميد؟
                                                                                                            التماس دعا

سلام
براي اينكه مباحث عوض نشه من اين بحث ها رو با نامي مناسب خودش به اينجا منتقل كردم
به اينجا تشريف بياريد براي ادامه صحبت ها    
forum-f54/topic-t4651.html
ياعلي