با سلام به همه دوستان جویای حقیقت انجمن مجازی اعتقادات

برای اولین پست خود قصد نداشتم موضوع جدیدی را بیان نمایم و بیشتر قصد داشتم نوشته های بچه های خوب انجمن را بخوانم و بیشتر بیاموزم. اما در بین مقالات و نظرات دوستان به مقوله ای برخوردم که بسیار راجع به آن حساس هستم و قلیان درونی ام برای پاسخ دادن تابم را ربود و به دلیل پراکنده بودن بحث در سه سرفصل (تاپیک) تصمیم گرفتم بحث خود را با عنوانی جدید مطرح کنم و تا در آن به نقد نظرات هم بپردازیم

سه سر فصل یاد شده عبارت بودند از :

1.     بهتر نیست به جای یا علی ، بگوییم ، یا الله؟
2.     چرا ما شیعیان به ائمه اطهار تمسک میجوییم نه به خدا ؟
3.     آیا توسل به ائمه اطهار یاری طلبیدن و درخواست کمک از غیر خداست؟

خلاصه مباحث مطرح شده این بود:
که آیا توسل مورد تایید اسلام است یا نه و برخی از دوستان جواب های بسیار عالی به نظرات یکدیگر داده بودند.

خلاصه آنچه که من می خواهم بگویم:
1. توسل به معنای مدد جویی و درخواست برای رفع مشکلات دنیوی از "ما سوی الله" مردود و باطل نیست مثلا برای بلند شدن از زمین یا کمک خواستن از دیگری جهت انجام کاری... به شرطی که با عقل سلیم مغایرت نداشته باشد والا لغو و بیهوده است.
2. توسل به معنای شفاعت جویی و طلب دعا و درخواست طلب آمرزش و هر چه که موجب تقرب به خدا شود پسندیده و عین صواب است.

توضیح تفصیلی:

مفهوم اول
در نظر بگیرید شخصی وزنه ای سنگین را بلند میکند و از انسانی که حضور ندارد طلب کمک میکند. (یا در هر کار دنیوی دیگر). این که آیا این کار گناه است یا نه اصلا معنا ندارد چنان که با عقل سلیم در تضاد است. لذا یاری جستن از ائمه و اولیا الله و مومنان در این موارد بیهوده است. این که انجام کار بیهوده گناه است یا نه بحث دیگری است که بدان نمی پردازم. اما طلب دعا (شفیع واقع شدن دیگری برای غیر) جهت رفع حاجت و مشکل از هر مومن زنده یا مرده نه تنها باطل نیست بلکه بسیار پسندیده و معقول است.


مفهوم دوم
در قرآن و بسیاری از کتب حدیث (سنی وشیعه) در این مورد بحث شده است اما من بر اساس مطالعات خود تنها موارد بسیار شفاف و موثق را بیان میکنم



يَأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ وَ جَهِدُوا في سبِيلِهِ لَعَلَّكمْ تُفْلِحُونَ(35)


در اين آيه روي سخن به افراد با ايمان است و به آنها سه دستور براي رستگار شدن داده شده :

1. اي كساني كه ايمان آورده ايد : تقوا و پرهيزگاري پيشه كنيد . ( يا ايها الذين آمنوا اتقوا الله ) .
2.سپس دستور مي دهد كه وسيله اي براي تقرب به خدا انتخاب نمائيد ( و ابتغوا اليه الوسيلة ) .
3.و سرانجام دستور به جهاد در راه خدا مي دهد . ( و جاهدوا في سبيله ) .
و نتيجه همه آنها اين است كه در مسير رستگاري قرار گيريد . ( لعلكم تفلحون ) .

تنها نکته مبهم این آیه که نیاز به تفسیر دارد مورد 2 است. "وسيله در اصل به معني تقرب جستن و يا چيزي كه باعث تقرب به ديگري از روي علاقه و رغبت مي شود مي باشد . بنابراين وسيله در آيه فوق معني بسيار وسيعي دارد و هر كار و هر چيزي را كه باعث نزديك شدن به پيشگاه مقدس پروردگار مي شود شامل مي گردد كه مهمترين آنها:

•      ايمان به خدا و پيامبر اكرم (صلي الله عليه وآله وسلّم)
•      جهاد
•     عبادات همچون نماز و زكات و روزه و زيارت خانه خدا
•     صله رحم
•     انفاق در راه خدا اعم از انفاقهاي پنهاني و آشكار
•      هر كار نيك و خير
•     شفاعت پيامبران و امامان و بندگان صالح خدا كه طبق صريح قرآن باعث تقرب به پروردگار مي گردد
•      پيروي از پيامبر و امام
•      حتي سوگند دادن خدا به مقام پيامبران و امامان و صالحان كه نشانه علاقه به آنها و اهميت دادن به مقام و مكتب آنان مي باشد


و اما شواهد:



قرآن

طبق آيات  قرآن نيز وسيله قرار دادن مقام انسان صالحي در پيشگاه خدا و طلب چيزي از خداوند به خاطر او ، به هيچوجه ممنوع نيست و منافات با توحيد ندارد

در آيه 64 سوره نساء مي خوانيم :
و لو انهم اذ ظلموا انفسهم جائوك فاستغفروا الله و استغفر لهم الرسول لوجدوا الله توابا رحيما
يعنی: اگر آنها هنگامي كه به خويشتن ستم كردند ( و مرتكب گناهي شدند ) به سراغ تو مي آمدند و از خداوند طلب عفو و بخشش مي كردند و تو نيز براي آنها طلب عفو مي كردي ، خدا را توبه پذير و رحيم مي يافتند .
و نيز در آيه 97 سوره يوسف :
برادران يوسف از پدر تقاضا كردند كه در پيشگاه خداوند براي آنها استغفار كند و يعقوب نيز اين تقاضا را پذيرفت .
در آيه 114 سوره توبه:
موضوع استغفار ابراهيم در مورد پدرش آمده كه تاثير دعاي پيامبران را در باره ديگران تاييد مي كند.
همچنين در آيات متعدد ديگر قرآن اين موضوع منعكس است .

روايات اسلامي


علي (عليه السلام) : ان افضل ما توسل به المتوسلون الي الله سبحانه و تعالي الايمان به و برسوله و الجهاد في سبيله فانه ذروة الاسلام ، و كلمة الاخلاص فانها الفطرة و اقام الصلاة فانها الملة ، و ايتاء الزكاة فانها فريضة واجبة و صوم شهر رمضان فانه جنة من العقاب و حج البيت و اعتماره فانهما ينفيان الفقر و يرحضان الذنب ، و صلة الرحم فانها مثراة في المال و منساة في الاجل ، و صدقة السر فانها تكفر الخطيئة و صدقة العلانية فانها تدفع ميتة السوء و صنائع المعروف فانها تقي مصارع الهوان ... نهج البلاغه

يعني : بهترين چيزي كه به وسيله آن مي توان به خدا نزديك شد ايمان به خدا و پيامبر او و جهاد در راه خدا است كه قله كوهسار اسلام است ، و همچنين جمله اخلاص ( لا اله الا الله ) كه همان فطرت توحيد است ، و بر پا داشتن نماز كه آئين اسلام است ، و زكوة كه فريضه واجبه است ، و روزه ماه رمضان كه سپري است در برابر گناه و كيفرهاي الهي ، و حج و عمره كه فقر و پريشاني را دور مي كند و گناهان را مي شويد ، و صله رحم كه ثروت را زياد و عمر را طولاني مي كند ، انفاقهاي پنهاني كه جبران گناهان مي نمايد و انفاق آشكار كه مرگهاي ناگوار و بد را دور مي سازد و كارهاي نيك كه انسان را از سقوط نجات مي دهد .

- در كتاب وفاء الوفاء تاليف دانشمند معروف سني سمهودي چنين مي خوانيم كه : مدد گرفتن و شفاعت خواستن در پيشگاه خداوند از پيامبر (صلي الله عليه وآله وسلّم) و از مقام و شخصيت او ، هم پيش از خلقت او مجاز است و هم بعد از تولد و هم بعد از رحلتش ، هم در عالم برزخ ، و هم در روز رستاخيز ، سپس روايت معروف توسل آدم را به پيامبر اسلام (صلي الله عليه وآله وسلّم) از عمر بن خطاب نقل كرده كه : آدم روي اطلاعي كه از آفرينش پيامبر اسلام در آينده داشت به پيشگاه خداوند چنين عرض كرد :
يا رب اسئلك بحق محمد لما غفرت لي .
خداوندا به حق محمد (صلي الله عليهوآلهوسلّم) از تو تقاضا مي كنم كه مرا ببخشي . (قسم ياد کردن)

- حديث ديگري از جماعتي از راويان حديث از جمله نسائي و ترمذي دانشمندان معروف اهل تسنن به عنوان شاهد براي جواز توسل به پيامبر در حال حيات نقل مي كند كه خلاصه اش اين است :
مرد نابينائي تقاضاي دعا از پيامبر براي شفاي بيماريش كرد ، پيغمبر به او دستور داد كه چنين دعا كند :
اللهم اني اسئلك و اتوجه اليك بنبيك محمد نبي الرحمة يا محمد اني توجهت بك الي ربي في حاجتي لتقضي لي اللهم شفعه في .
يعنی: خداوندا من از تو به خاطر پيامبرت پيامبر رحمت تقاضا مي كنم و به تو روي مي آورم اي محمد ! بوسيله تو به سوي پروردگارم براي انجام حاجتم متوجه مي شوم خداوندا او را شفيع من ساز .


منابع:
قرآن سوره های یوسف ، توبه و نسا.
تفسير نمونه ج : 4   ص : 370-364  آيات 32 - 35
نهج البلاغه
و منابع آمده در متن

با سلام و عرض تحیت و درود
با توجه به مطالب شما در این صفحه مطلب خاصی مشاهده نکردم.
اما می توان در مورد آبه 35 مائده: يَأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ وَ جَهِدُوا في سبِيلِهِ لَعَلَّكمْ تُفْلِحُونَ(35)
گفت که مطلبی که بیشتر بر روی آن در روایات تکیه شده همان بحث توسل است:
دلیل:
1.  
در عام الرمادة عمر بن خطاب به عباس توسل جست و گفت:
اللهم ان هذا عم نبيک نتوجه به اليک، فاسقنا فما برحوا حتي سقاهم الله
خدايا اين عموي پيامبر توست ما به وسيله او به تو توجه مي‌کنيم و متوسل مي‌شويم پس ما را سيراب کن، و خداوند هم آنها را سيراب کرد. و عمر در پايان گفت: پيامبر، عباس را بسيار بزرگ مي‌دانست پس به پيامبر اقتدا کنيد
و اتخذوه وسيلة الی الله فيما نزل بکم
و او را وسيله الی الله بگيريد[URL=#_ftn1]

[B][1]
[/B]
[/URL]
در اين حديث عمر طبق آيه کريمه به نزد خدا وسيله‌اي را مي‌آورد و به خاطر عباس عموي پيامبر از آن خشک سالي نجات مي‌يابند.
2.  
در مناظره امام مالک با منصور نيز مالک به اين نکته اشاره دارد که پيامبر گرامي اسلام، وسيله در نزد خداوند است. مالک به منصور مي‌گويد:
و لم تصرف و جهک عنه وهو وسيلتک و وسيلة ابيک آدم
6
الی الله تعالي يوم القيامة
[URL=#_ftn2]

[2]

[/URL]
؟

(چرا روي از پيامبر برگرداني و حال آنکه ايشان وسيله تو و وسيله پدرت حضرت آدم به سوي خداوند متعال در روز قيامت است.)
شهاب الدين احمد بن محمد بن عمر الخفاني مصري (م 1069) در نسيم الرياض در شرح اين جملات مي‌گويد: مراد به وسيله، شخصي است که به وسيله آن براي اجابت دعا توسل مي‌شود[URL=#_ftn3]

[B][3]
[/B]
[/URL]
3.  
حضرت فاطمه سلام الله عليها دخت گرامي نبي مکرم اسلام
) که در نزد پدر، رشد و تعليم يافته است در خطبه‌اي که ايراد فرموده‌اند آورده اند:
فاتقو الله حق تقاته و احمدوا الله الذي لعظمته و نوره يبتغي من في السماوات و الارض اليه الوسيلة، و نحن وسيلته في خلقه و نحن خاصته
[URL=#_ftn4]

[B][4]
[/B]
[/URL]
تقواي الهي را در شأن تقواي اوپيشه داريد و ستايش کنيد خدايي را که به خاطر عظمت و نور او کسي که در آسمان و زمين است به سوي او وسيله مي‌آورد و ما وسيله او در خلق خدا و از خواص خلق هستيم.
در اين گفتارحضرت فاطمه زهراء سلام الله عليها به روشني ديده مي‌شود که مي فرمايند هر کس که مي‌خواهد وسيله‌اي به سوي خدا ‌ببرد بايد بداند که آن وسيله خداوند در خلق ما اهل بيت نبوت هستيم.

---

[URL=#_ftnref1]

[1]

[/URL]




حاکم نيشابوري، المستدرک علي الصحيحين، ج3، ص334- ابن حجر، فتح الباري، ج2، ص413- طبراني، کتاب الدعاء، ص607- متقي هندي، کنزالعمال، ج13، ص504- ابن عساکر، تاريخ مدينة دمشق، ج26، ص328- احمد بن زيني دحلان، الدررالسنية في الرد علي الوهابيية، ص10.

[URL=#_ftnref2]

[2]

[/URL]




قاضي عياض، الشفا بتعريف حقوق المصطفي، ج2، ص41- سبکي، الشفاءالسقام، ص164- مقريزي، امتاع الاسماع، ج14، ص617- صالحي شامي، سبل الهدي والرشاد، ج11، ص439.

[URL=#_ftnref3]

[3]

[/URL]




الخفاني، نسيم الرياض، ج4، ص485.

[URL=#_ftnref4]

[4]

[/URL]




ابن ابي الحديد، شرح نهج البلاغه، ج16، ص211.











در این احادیث به وضوح دیده می شود منظور همان توسل است.


توضیح بیشتر خواستید در خدمتم





آیات دیگری نیز هست غیر از آنچه شما اشاره کردید.


بنده در مبحث توسل کار کرده ام و ادله ای بسیار رو جمع آوری کرده ام.


این مطالب رو هم خودم نوشته ام و از جای خاصی کپی نکرده ام.

واقعا ببخشید
من از برنامه ورد کپی کردم و در قسمت ایجاد پست هم خیلی عالی نمایش داده شد اما نمی دونم چرا اینجوری شد؟؟
حالا قسمت ویرایش پست هم وجود نداره و الا درستش می کردم.

سلام حمید جان



یا بنده مطلب را گنگ نوشته ام یا شما با دقت مطلب را نخوانده اید. من عنوان کرده ام توسل تنها وقتی صحیح است که موجب تقرب به خداوند شود و این با توجه به نص صریح قرآن است و هر آنچه که با آن مغایر باشد مردود است حتی روایات. _ تفسیر نوشته شده متعلق به تفسیر نمونه است _



تنها مطلبی که در این آیه به آن اشاره شده "توسل" است عزیزم و لاغیر! به نظر میرسد در فهم  معنای توسل در بین بنده و عمده دوستان از جمله شما تفاوت عمیقی وجود دارد (چنانکه در مباحث روزانه خود با اکثر دوستان دیگر هم به این نکته دقت کرده ام).

با توجه به نوشته ی شما اینگونه به نظر میرسد که توسل را تنها "حب اولیاء خدا و شفاعت جویی از آنها و توجه به خدا به وسیله آنها و ..." میدانید. کل مطلبی که بنده عرض کردم به معنای توسل و مصادیق آن اشاره دارد و خواستم این نکته را عرض کنم این موارد که در بین مردم به عنوان توسل مصطلح شده، تنها یک راه توسل است والبته برترین آن ها هم نیست چنان که واجب نمی باشد در حالی که اعمال واجب که هر یک وسیله ای است برای تقرب، وجود دارند!  _ برترین وسیله ها در خطبه حضرت علی (ع) د رنهج البلاغه آمده است که پیش تر آنها را نوشتم _

بنابراین توسل معنای بسیار گسترده تری دارد و وسیله قرار دادن هر چیز که موجب تقرب به خدا شود شامل آن است. (تفسیر نمونه نیز این نکته را یاد آور شده است) بنابر این شما در مثال هایتان تنها به یک نمونه اشاره فرمودید که البته صحیح هم میباشند. ولی نکته ای وجود دارد که بیان میکنم.

بین آنچه که ذکر کردید در مورد اول و دوم معنای توسل دخیل است پس حق است. اما در مورد سوم شما نوشته اید:




اگر به معنای حصر توسل (وسیله قرار دادن چیزی برای تقرب یه خدا) در اهل بیت است که مسلما مردود و باطل است.
"وسیله" سوی خدا بردن به چه معناست؟ در حدیث مذکور "يبتغي من في السماوات و الارض اليه الوسيلة" به این معنی شده است: " کسي که در آسمان و زمين است به سوي او وسيله مي‌آورد"
به نظر بنده معنای این عبارت این است: "هر آنچه در آسمان ها و زمین است برای تقرب به او وسیله ای انتخاب میکند" و بعد حضرت فاطمه (س) میفرمایند که آن وسیله بین خلق ما هستیم. و البته هیچ حصری هم در میان نیست یعنی حضرت نمی فرمایند "تنها وسیله ما هستیم".


به شما و همه دوستان پیشنهاد میکنم راجع به مطلبی که عنوان کردم فکر کنید و تمامی احادیث و روایات را که در مورد توسل است ( و در بین آنها روایات با سند ضعیف و باطل هم کم نیست) را به دقت موشکافی نمایید. آنچه که در بالا ذکر کردم کاملا واضح است اما اگر توضیحی خواستید مشتاقانه پاسخگو خواهم بود.

مطلب جالبی بود
به نظر بنده بهترین توسل این است که به نبی اعظم و ائمه توسل شود.
دلیل:
یکی از اوصاف ائمه وجه الله است.
هر کسی که بخواهد به کسی توجه کند و روی سخن به او کند صورت خود را به سمت او می کند
خداوند متعال جسم نیست تا بخواهد صورت را به سمت او کند اما شخصی را در زمین به مردم معرفی نموده است که او صورت خدا روی زمین است و آن شخص طبق کلام ائمه که معصومنده و هیچ گونه خطایی ندارند نبی مکرم اسلام و اوصیای او هستند.
وجه الله یعنی هر کسی که بخواهد طوری با خدا صحبت کند که خداوند به او توجه کند با روی خود را به وجه الله کند.
و اگر خداهم بخواهد به کسی توجه کند از طریق ائمه به آنها توجه می کند.
این است معنای وجه الله. (برگفته از سخنان حضرت آیت الله وحید خراسانی)

با توجه به این طملب به نظر بنده واضح است که اگر می خواهید درخواستی از خدا داشته باشید باید از طریق از طریق معصومین باشد.

سلام حمید جان

شما به نقد سخنان من نپرداختید و یکسره همه گفته ها را با جمله زیر رد نمودید!!



نظر شما برای من محترم است اما این نظر بر خلاف نظر خود نبی اعضم و ائمه هدی است. دلیلش را پیش تر آوردم و نیازی به بحث در مورد مقوله "وجه الله" نمیبینم اما شما در بیان این عبارت به گونه ای وارد شدید که اشکالات جدی به آن وارد است. به گونه ای که بنده شک دارم بیانات آیت الله وحید خراسانی را دقیقا آورده باشید.



معنای وجه الله دقیقا مشخص است. در لغت به معنای صورت خدا است ولی چون برای خدا صورتی متصور نمی توان شد در عبارات مختلف معنای مختلف دارد از جمله:

جز براي خدا انفاق نكنيد ( و ما تنفقون الا ابتغاء وجه الله )
در تفسیر نمونه آمده است:  وجه الله چه معني دارد ؟ وجه در لغت به معني صورت است و گاهي به معني ذات به كار برده مي شود . بنابر اين وجه الله يعني ذات خدا .
انفاق كنندگان نظرشان بايد ذات پاك پروردگار باشد.

به هر سو رو كنيد خداوند آنجا است (اينما تولوا فثم وجه الله) بقره - 115


ولی نکته مهم تر، شما نوشته اید: "خداوند متعال جسم نیست تا بخواهد صورت را به سمت او کند"
این جمله شما فاقد هرگونه ریشه و درون مایه ی اسلامی است. آیا برای توجه به خدا حتما باید "جسمی" وجود داشته باشد؟ آیا نبی اکرم و ائمه هدی اکنون جسمی در روی زمین و در میان ما هستند( به استثنا ی امام زمان)؟



طبق آیه زیر هیچ حصری در این میان وجود ندارد:

وَ للَّهِ المَْشرِقُ وَ المَْغْرِب فَأَيْنَمَا تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ وَسِعٌ عَلِيمٌ(115)
ترجمه : مشرق و مغرب از آن خدا است و به هر سو رو كنيد ، خدا آنجا است ، خداوند بي نياز و دانا است .

لذا نبی اکرم و وصی او تنها یکی از این مصادیق "وجه الله" هستند و برای توجه به خدا نیازی به اتخاذ وجه خاصی نمی باشد و به هرچه توجه شود "وجه الله" است.
اما بیان صفت "وجه الله" برای اولیاء خدا نشان از آبرومندی ایشان در پیشگاه خدا دارد چنان که در دعای توسل میخوانیم "یا وجیه عند الله" یعنی ای آبرومندان در پیشگاه خدا

در بیان این مطلب که "خداوند تنها از طریق ائمه به دیگران توجه میکند" نقد بسیاری دارم. لطفا دلیل خود را بیاورید.

سلام
من این دفعه سوم است که تایپ می کنم و این سایت محترم اعتقادات به خاطر مشگلی که داره هنوز ارسال نکرده متن رو پاک می کنه!!!!!!!!
دوست عزیز :
این نظری که من گفتم را از دو نفر از بزرگان شنیده ام:
1-     آیت الله شیخ سند. که در کتاب الامامة الالیهة جزء 4 بیان کرده اند که در پیوست آورده ام و می توانید کتاب را مطالعه کنید.
2-     آقای رضوی رئیس موسسه احیاء دین امیر المومنین زیر نظر دفتر آیت الله وحید.
به این آیه هم توجه کنید:
وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْا يَسْتَغْفِرْ لَكُمْ رَسُولُ اللَّهِ لَوَّوْا رُءُوسَهُمْ وَرَأَيْتَهُمْ يَصُدُّونَ وَهُمْ مُسْتَكْبِرُونَ (منافقون 5)
با توجه به این آیه توسل به پیامبر نشانه ایمان و عدم توسل نشانه نفاق و استکبار
دقیقا همان کاری که شیطان انجام داد. البته برای این قسمت حتما باید کتاب آیت الله سند خوانده شود.
اگر هم خواستید باید سر فرصت برای شما بیان کنم.
حالا اگر کسی به پیامبر توسل نکند و به سایر توسلاتی که شما دوست عزیز آوده اید توسل کند آیا طبق این آیه شریفه از مستکبران نیست؟؟
راستی اون حرفی رو هم که از آیت الله وحید نقل کردم درست برداشت کرده بودم چون بقیه هم همین برداشت رو کرده بودن
اگه بتونم فایلشو پیدا کنم اینجا آپلود می کنم
البته نظر شما دوست عزیز همان نظر قبلی من است و بسیاری نیز بر همین نظریه هستند.
اما بنده طبق مطالعات جدید به این نظر رسیده ام و خوشحال می شوم بحث کنیم و به نظر حق برسیم.

به علت مشکلی که در سایت بود من فقط تونستم از قسمت پاسخ سریع مطلب رو بنویسم
حتی خواستم به مدیر پیام بزنم نتونستم
چون خطا می گیره و میگه تعداد کاراکتر هاي موضوع شما کم است.
لطفا رسیدگی کنید

اینم فایل

مثل اینکه درست شد
اما آقا نیما من امروز سه مرتبه متن رو نوشتم و سه بار پاک شد
فقط به خاطر شما