. « بسم الله الرَّحمن الرَّحیم »
« فی الاعتراف و طلب التوبة الی الله تعالی »
« دعای امام سجاد (ع) در اعتراف به گناه و طلب توبه از خداى تعالى »
اللَّهُمَّ إِنَّهُ يَحْجُبُنِي عَنْ مَسْأَلَتِكَ خِلَالٌ ثَلَاثٌ ، وَ تَحْدُونِي عَلَيْهَا خَلَّةٌ وَاحِدَةٌ
خدايا سه چيز مرا از سئوال تو باز مىدارد و يك چيز مرا در آن ترغيب مىكند
يَحْجُبُنِي أَمْرٌ أَمَرْتَ بِهِ فَأَبْطَأْتُ عَنْهُ ، وَ نَهْيٌ نَهَيْتَنِي عَنْهُ فَأَسْرَعْتُ إِلَيْهِ ، وَ نِعْمَةٌ أَنْعَمْتَ بِهَا عَلَيَّ فَقَصَّرْتُ فِي شُکْرِهَا .
وَ بازمىدارد فرمانى كه تو دادى و من در اطاعت كندى نمودم و آنكه نهى كردى و من سوى نهى تو شتافتم
و نعمت بخشيدى و من در سپاسگزارى آن كوتاهى كردم
وَ يَحْدُونِي عَلَى مَسْأَلَتِكَ تَفَضُّلُكَ عَلَى مَنْ أَقْبَلَ بِوَجْهِهِ إِلَيْكَ ، وَ وَفَدَ بِحُسْنِ ظَنِّهِ إِلَيْكَ ، إِذْ جَمِيعُ إِحْسَانِكَ تَفَضُّلٌ ، وَ إِذْ كُلُّ نِعَمِكَ ابْتِدَاءٌ
و مرا در مسئلت تو ترغيب مىكند تفضل تو بر كسى كه روى به تو آورد و به گمان نيكو سوى تو آمد.
چون هر احسانى كه از تو رسد افزون از استحقاق بندگان است و همه نعمتهاى تو بىعلت و سبب
فَهَا أَنَا ذَا ، يَا إِلَهِي ، وَاقِفٌ بِبَابِ عِزِّكَ وُقُوفَ الْمُسْتَسْلِمِ الذَّلِيلِ ، وَ سَائِلُكَ عَلَى الْحَيَاءِ مِنِّي سُؤَالَ الْبَائِسِ الْمُعيِلِ
اينك من به درگاه عزت تو مانند بنده فرمانبردار و ذليل ايستاده و مانند مردم مستمند و بىچيز با شرمسارى از تو مسئلت مىكنم
مُقِرٌّ لَكَ بِأَنِّي لَمْ أَسْتَسْلِمْ وَقْتَ إِحْسَانِكَ إِلَّا بِالْإِقْلَاعِ عَنْ عِصْيَانِكَ ، وَ لَمْ أَخْلُ فِي الْحَالَاتِ كُلِّهَا مِنِ امْتِنَانِكَ .
اقرار دارم در هيچ حال از نعمت تو خالى نبودهام و با احسان فراوان تو هرگز از نافرمانى سالم نمانده
فَهَلْ يَنْفَعُنِي ، يَا إِلَهِي ، إِقْرَارِي عِنْدَكَ بِسُوءِ مَا اكْتَسَبْتُ وَ هَلْ يُنْجِينِي مِنْكَ اعْتِرَافِي لَكَ بِقَبِيحِ
مَا ارْتَكَبْتُ أَمْ أَوْجَبْتَ لِي فِي مَقَامِي هَذَا سُخْطَكَ أَمْ لَزِمَنِي فِي وَقْتِ دُعَايَ مَقْتُکَ .
آيا اقرار من به بدى عمل مرا سود خواهد داد؟ و اعتراف من به زشتى كردار مرا نجات خواهد بخشيد؟ آيا در اين
مقام شايسته است خشم خود را بر من واجب شمرى؟ و در هنگام دعاى من غضب تو مرا فرو گيرد؟
سُبْحَانَكَ ، لَا أَيْأَسُ مِنْكَ وَ قَدْ فَتَحْتَ لِي بَابَ التَّوْبَةِ إِلَيْكَ ، بَلْ أَقُولُ مَقَالَ الْعَبْدِ الذَّلِيلِ الظَّالِمِ لِنَفْسِهِ الْمُسْتَخِفِّ بِحُرْمَةِ رَبِّهِ .
اى خداوند پاك چونكه در توبه را بر من گشودهاى از تو نوميد نشوم بلكه مانند بنده خوار ستمكار بر خود كه حرمت خداوند و مالك را نگاه نداشته،
الَّذِي عَظُمَتْ ذُنُوبُهُ فَجَلَّتْ ، وَ أَدْبَرَتْ أَيَّامُهُ فَوَلَّتْ حَتَّى إِذَا رَأَى مُدَّةَ الْعَمَلِ قَدِ انْقَضَتْ وَ غَايَةَ الْعُمُرِ قَدِ انْتَهَتْ ،
وَ أَيْقَنَ أَنَّهُ لَا مَحِيصَ لَهُ مِنْكَ ، وَ لَا مَهْرَبَ لَهُ عَنْكَ ، تَلَقَّاكَ بِالْإِنَابَةِ ، وَ أَخْلَصَ لَكَ التَّوْبَةَ ،
فَقَامَ إِلَيْكَ بِقَلْبٍ طَاهِرٍ نَقِيٍّ ، ثُمَّ دَعَاكَ بِصَوْتٍ حَائِلٍ خَفِيٍّ .
و گناهانش بسيار بزرگ است و روزگار عمرش گذشته است و سپرى شده چندانكه نگاه مىكند هنگام كار كردن
بسر آمده است و مدت زندگى به آخر رسيده و يقين داند كه از عقاب تو راه نجات نيست و از خشم تو گريزگاه
ندارد سوى تو بازگشته، رو به تو آورده و به اخلاص توبه كرده با دلى پاك در خدمت تو ايستاده
و به صداى گرفته و آهسته تو را مىخواند
قَدْ تَطَأْطَأَ لَكَ فَانْحَنَى ، وَ نَكَّسَ رَأْسَهُ فَانْثَنَى ، قَدْ أَرْعَشَتْ خَشْيَتُهُ رِجْلَيْهِ ، وَ غَرَّقَتْ دُمُوعُهُ خَدَّيْهِ ، يَدْعُوكَ بِيَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ ،
وَ يَا أَرْحَمَ مَنِ انْتَابَهُ الْمُسْتَرْحِمُونَ ، وَ يَا أَعْطَفَ مَنْ أَطَافَ بِهِ الْمُسْتَغْفِرُونَ ،
وَ يَا مَنْ عَفْوُهُ أَكْثَرُ مِنْ نَقِمَتِهِ ، وَ يَا مَنْ رِضَاهُ أَوْفَرُ مِنْ سَخَطِهِ .
به فروتنى پيش تو خم گشته و سر به زير افكنده پشت دو تا كرده ترس پاهاى او را به لرزه درآورده است و اشك چشم
دو گونه او را فرو گرفته (مىگويد) كه اى مهربانترين مهربانان اى بخشندهتر كسى كه خواهندگان
پيوسته قصد تو مىكنند اى مهربانتر كسى كه آمرزش طلبان گرد خانه تو مىگردند،
اى كسى كه مهر تو از كين تو فزونتر است و خشنودى تو از خشمت بيشتر.
وَ يَا مَنْ تَحَمَّدَ إِلَى خَلْقِهِ بِحُسْنِ التَّجَاوُزِ ، وَ يَا مَنْ عَوَّدَ عِبَادَهُ قَبُولَ الْإِنَابَةِ ، وَ يَا مَنِ اسْتَصْلَحَ فَاسِدَهُمْ بِالتَّوْبَةِ
وَ يَا مَنْ رَضِيَ مِنْ فِعْلِهِمْ بِالْيَسِيرِ ، وَ يَا مَنْ كَافَى قَلِيلَهُمْ بِالْكَثِيرِ ، وَ يَا مَنْ ضَمِنَ لَهُمْ إِجَابَةَ الدُّعَاءِ ،
وَ يَا مَنْ وَعَدَهُمْ عَلَى نَفْسِهِ بِتَفَضُّلِهِ حُسْنَ الْجَزَاءِ .
اى كسى كه بدر گذشتن از گناهان خلق حق شكر خود را بر آنها ثابت گردانيدى و اى كسى كه بندگان را به پذيرفتن
توبه عادت دادهاى، اى كسى كه عمل زشت و فاسد آنان را به سبب پشيمانى به صلاح آوردى، اى كسى كه
به اندك عمل از ايشان خرسندى و نيكى كم را به ثواب بسيار پاداش مىدهى، اى كسى كه اجابت دعاى
آنان را بر خود حتم كردى و آنان را به پاداش نيك به فضل خود نويد دادى
مَا أَنَا بِأَعْصَى مَنْ عَصَاكَ فَغَفَرْتَ لَهُ ، وَ مَا أَنَا بِأَلْوَمِ مَنِ اعْتَذَرَ إِلَيْكَ فَقَبِلْتَ مِنْهُ ، وَ مَا أَنَا بِأَظْلَمِ مَنْ تَابَ إِلَيْكَ فَعُدْتَ عَلَيْهِ .
گناهكارترين كس نيستم كه نافرمانى كرده و تو آمرزيدهاى و سزاوارترين مردم به سرزنش نيستم كه از كردار
خود عذر خواسته و تو پذيرفتى و ظالمترين كس نيستم كه توبه كرده و تو سوى او بازگشتى
أَتُوبُ إِلَيْكَ فِي مَقَامِي هَذَا تَوْبَةَ نَادِمٍ عَلَى مَا فَرَطَ مِنْهُ ، مُشْفِقٍ مِمَّا اجْتَمَعَ عَلَيْهِ ، خَالِصِ الْحَيَاءِ مِمَّا وَقَعَ فيِهِ .
اينك از گذشتهها پشيمانم و از بار گرانى كه بر دوش من فراهم آمده ترسان، و از آنچه گرفتار آن شدهام سخت شرمسار
عَالِمٍ لَيْكَ، بِأَنَّ الْعَفْوَ عَنِ الذَّنْبِ الْعَظِيمِ لَا يَتَعَاظَمُكَ ، وَ أَنَّ التَّجَاوُزَ عَنِ الْإِثْمِ الْجَلِيلِ لَا يَسْتَصْعِبُكَ ، وَ أَنَّ احْتِمالَ الْجِنَايَاتِ
الْفَاحِشَةِ لَا يَتَكَأَّدُكَ ، وَ أَنَّ أَحَبَّ عِبَادِكَ إِلَيْكَ مَنْ تَرَكَ الاِسْتِكْبَارَ عَلَيْکَ ، وَ جَانَبَ الْاِصْرَارَ ، وَ لَزِمَ الاِسْتِغْفَارَ .
مىدانم كه در گذشت از گناه بزرگ پيش تو بزرگ نيست و بخشيدن گناه عظيم را دشوار نمىشمرى
و مسامحت در جرمهاى سنگين بر تو گران نيست و دوستترين بندگان پيش تو كسى است
كه سركشى نكند و بر گناه اصرار نورزد و پيوسته آمرزش خواهد
وَ أَنَا أَبْرَأُ إِلَيْكَ مِنْ أَنْ أَسْتَكْبِرَ ، وَ أَعُوذُ بِكَ مِنْ أَنْ أُصِرَّ ، وَ أَسْتَغْفِرُكَ لِمَا قَصَّرْتُ فِيهِ ، وَ أَسْتَعِينُ بِكَ عَلَى مَا عَجَزْتُ عَنْهُ .
و من بيزارم از سركشى بر تو و پناه به تو مىبرم از اصرار و از تو آمرزش مىخواهم
براى هر تقصير كه كردم و از تو يارى مىطلبم براى هر چه از آن فروماندهام
اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ ، وَ هَبْ لِي مَا يَجِبُ عَلَيَّ لَكَ ، وَ عَافِنِي مِمَّا أَسْتَوْجِبُهُ مِنْكَ ، وَ أَجِرْنِي مِمَّا يَخَافُهُ أَهْلُ الْإِسَاءَةِ ،
فَإِنَّكَ مَلِيءٌ بِالْعَفْوِ ، مَرْجُوٌّ لِلْمَغْفِرَةِ ، مَعْرُوفٌ بِالتَّجَاوُزِ ، لَيْسَ لِحَاجَتِي مَطْلَبٌ سِوَاكَ ، وَ لَا لِذَنْبِي غَافِرٌ غَيْرُكَ ، حَاشَاكَ
خدايا درود بر محمد و آل او فرست و از هر حقى كه تو بر من دارى بگذر و از آنچه من مستوجبم از تو، مرا حفظ كن
و از آنچه گناهكاران مىترسند در پناه خود گير، كه تو بر عفو كردن قادرى و اميد آمرزش به تو است تو را به عفو
و گذشت شناختهايم. حاجت مرا از غير تو نتوان خواست و گناه مرا غير تو نخواهد آمرزيد حاشا و كلا
وَ لَا أَخَافُ عَلَى نَفْسِي إِلَّا إِيَّاكَ ، إِنَّكَ أَهْلُ التَّقْوَى وَ أَهْلُ الْمَغْفِرَةِ ، صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ ، وَ اقْضِ حَاجَتِي ،
وَ أَنْجِحْ طَلِبَتِي ، وَ اغْفِرْ ذَنْبِي ، وَ آمِنْ خَوْفَ نَفْسِي ، إِنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ، وَ ذَلِكَ عَلَيْكَ يَسِيرٌ ،
آمِينَ رَبَّ الْعَالَمِينَ
و من بر خود نمىترسم مگر از عذاب تو، توئى سزاوار آنكه از عذاب تو بترسند و هم شايسته آن كه آمرزش از تو چشم دارند.
درود بر محمد و آل او فرست و حاجت مرا روا كن و مطلوب مرا برآور و گناه مرا بيامرز
و از ترسم ايمنى ده كه بر هر چيز توانائى و اينهمه بر تو آسان است
آمين يا رب العالمين
.
News 
Site map 
SitemapIndex 
RSS Feed 
