بسم الله الرحمن الرحيم

  ارزش ياد خدا در پرتوي از نهج البلاغه  

يُسَبِّحُ لَهُ فِيها بِالْغُدُوِّ وَ اَلْآصالِ رِجالٌ لا تُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اَللَّهِ إِنَّ اَللَّهَ سُبْحَانَهُ وَ تَعَالَى جَعَلَ اَلذِّكْرَ جِلاءً لِلْقُلُوبِ تَسْمَعُ بِهِ بَعْدَ اَلْوَقْرَةِ وَ تُبْصِرُ بِهِ بَعْدَ اَلْعَشْوَةِ وَ تَنْقَادُ بِهِ بَعْدَ اَلْمُعَانَدَةِ وَ مَا بَرِحَ لِلَّهِ عَزَّتْ آلاَؤُهُ فِي اَلْبُرْهَةِ بَعْدَ اَلْبُرْهَةِ وَ فِي أَزْمَانِ اَلْفَتَرَاتِ عِبَادٌ نَاجَاهُمْ فِي فِكْرِهِمْ وَ كَلَّمَهُمْ فِي ذَاتِ عُقُولِهِمْ فَاسْتَصْبَحُوا بِنُورِ يَقَظَةٍ فِي اَلْأَبْصَارِ وَ اَلْأَسْمَاعِ وَ اَلْأَفْئِدَةِ يُذَكِّرُونَ بِأَيَّامِ اَللَّهِ وَ يُخَوِّفُونَ مَقَامَهُ بِمَنْزِلَةِ اَلْأَدِلَّةِ فِي اَلْفَلَوَاتِ مَنْ أَخَذَ اَلْقَصْدَ حَمِدُوا إِلَيْهِ طَرِيقَهُ وَ بَشَّرُوهُ بِالنَّجَاةِ وَ مَنْ أَخَذَ يَمِيناً وَ شِمَالاً ذَمُّوا إِلَيْهِ اَلطَّرِيقَ وَ حَذَّرُوهُ مِنَ اَلْهَلَكَةِ وَ كَانُوا كَذَلِكَ مَصَابِيحَ تِلْكَ اَلظُّلُمَاتِ وَ أَدِلَّةَ تِلْكَ اَلشُّبُهَاتِ وَ إِنَّ لِلذِّكْرِ لَأَهْلاً أَخَذُوهُ مِنَ اَلدُّنْيَا بَدَلاً فَلَمْ تَشْغَلْهُمْ تِجَارَةٌ وَ لاَ بَيْعٌ عَنْهُ يَقْطَعُونَ بِهِ أَيَّامَ اَلْحَيَاةِ وَ يَهْتِفُونَ بِالزَّوَاجِرِ عَنْ مَحَارِمِ اَللَّهِ فِي أَسْمَاعِ اَلْغَافِلِينَ وَ يَأْمُرُونَ بِالْقِسْطِ وَ يَأْتَمِرُونَ بِهِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ اَلْمُنْكَرِ وَ يَتَنَاهَوْنَ عَنْهُ فَكَأَنَّمَا قَطَعُوا اَلدُّنْيَا إِلَى اَلْآخِرَةِ وَ هُمْ فِيهَا فَشَاهَدُوا مَا وَرَاءَ ذَلِكَ فَكَأَنَّمَا اِطَّلَعُوا غُيُوبَ أَهْلِ اَلْبَرْزَخِ فِي طُولِ اَلْإِقَامَةِ فِيهِ وَ حَقَّقَتِ اَلْقِيَامَةُ عَلَيْهِمْ عِدَاتِهَا فَكَشَفُوا غِطَاءَ ذَلِكَ لِأَهْلِ اَلدُّنْيَا حَتَّى كَأَنَّهُمْ يَرَوْنَ مَا لاَ يَرَى اَلنَّاسُ وَ يَسْمَعُونَ مَا لاَ يَسْمَعُونَ فَلَوْ مَثَّلْتَهُمْ لِعَقْلِكَ فِي مَقَاوِمِهِمُ اَلْمَحْمُودَةِ وَ مَجَالِسِهِمُ اَلْمَشْهُودَةِ وَ...


از سخنان امام(ع) كه اين سخن را به هنگام تلاوت اين آيه فرموده:






خطبه 222 ، كتاب شريف نهج البلاغه

آنها اين پرده‏ها را براى جهانيان كنار زده،حتى گويا چيزهائى را ميبينند كه ديگران‏نميبينند و مطالبى را ميشنوند كه ديگران نميشنوند.اگر آنان را در پيشگاه عقل خود مجسم‏سازيد و مقامات ستوده و مجالس آشكار آنان را بنگريد،ميبينيد كه نامه‏هاى اعمال خويش راگشوده،و براى حسابرسى اعمال خود آماده شده‏اند،براى حساب هر كار كوچك و بزرگى كه‏به آن دستور داشته‏اند و كوتاهى كرده‏اند،و يا از آن نهى شده و مرتكب گرديده‏اند،سنگينى‏بار گناهانشان را به دوش گرفته،نميتوانند كمر راست كنند،گريه گلويشان را گرفته و بافرياد ميگريند و گريان باهم گفتگو ميكنند،و با صداى بلند در پيشگاه پروردگار خويش‏در مقام پشيمانى و اعتراف به تقصيرند

(آرى اگر آنها را در پيشگاه عقلتان مجسم كنيد)خواهيد يافت كه آنها نشانه‏هاى هدايتند،و چراغهاى تاريكى،فرشتگان آنان را در ميان‏گرفته،آرامش بر آنها نازل گرديده،درهاى آسمان برويشان گشوده شده،و مقام محترمى‏بر ايشان فراهم آمده است:

مقامى كه خداوند به آن نظر رحمت انداخته آنها را مينگرد،از سعى و كوشش آنان‏راضى و موقعيتشان را ميستايد.

با دعاى خود از او آرامش عفو و گذشت ميطلبند،اينان گروگانان نيازمندى فضل وكرم اويند و اسيران عظمت او.غم و اندوه طولانى قلبشان را مجروح ساخته،و گريه‏ها بسيارى‏چشمهايشان را به هر درى كه اميدوارى به خدا در آن وجود دارد دستى براى كوبيدن از سوى‏آنان دراز است،از كسى درخواست ميكنند كه سختى و تنگى برايش معنى ندارد و اميدواران‏را محروم نميسازد.

  

اكنون به خاطر خود،حساب خويشتن را برس!زيرا ديگران حسابرسى غير از تو دارند.

خدايا بما آب و باران بده  
چنين نعمتى بس فراوان بده‏
ز ابرى كه باشد به امرت مطيع‏    
كه آيد فرود ار سماء رفيع‏
نه ابرى كه سخت و همى رام نيست  
ز باران رحمت ورا نام نيست‏

ادامه خطبه 222/ كتاب شريف نهج البلاغه