در داستان داود(ع)، روايت ديگري از اميرالمؤمنين علي(ع) است که فرموده:
.
«اگر فردي را پيش من آوردند که بگويد داود(ع) با همسر اوريا ازدواج کرده، دو حد بر او جاري مي کنم: حدي براي نبوت و حدي براي اسلام.» [52]
.
يعني: اگر کسي بگويد داود پيش از شهادت اوريا با همسر او ازدواج کرده است.
.
در روايت ديگري است: «هر کس داستان داود را، بدان گونه که قصه پردازان روايت مي کنند، روايت کند، يکصد و شصت تازيانه بر او مي زنم. [حد قذف هشتاد تازيانه است].
.
و در روايت ديگري است: «اين حد افترا بر انبياست.»  [53]
.
صدوق همانند روايت اول را از امام صادق(ع) نيز، روايت کرده است.
.
اگر گفته شود، آنچه شما آورديد با آنچه در تفسير منسوب به قمي آمده، معارض است. فشرده روايت تفسير منسوب به قمي چنين است:
.
«داود(ع) در محرابش نماز مي گزارد که پرنده اي فرارويش قرار گرفت و چون برخاست تا آن را بگيرد، پرنده پر زد و بر ديوار ميان داود و اوريا نشست - داود او را پي فرماني فرستاده بود - داود از ديوار بالا رفت تا آن را بگيرد که ديد زني نشسته خود را مي شويد.
.
زن که او را ديد موهايش را پراکند و بدنش را با آنها پوشانيد. داود شيفته او شد و به محراب خويش بازگشت و به فرمانده اش نوشت به کجا و کجا حرکت کند و «تابوت» رابين خود ودشمن قرار دهد و اوريا را پيشاروي تابوت فرستد. او چنين کرد و وي کشته شد و...»[54]
.
مي گوييم: «راوي اين روايت، روايات متعدد وارد در تفسير آيات در مکتب خلفا راگردهم آورده، و از پندار خود نيز چيزي بر آن افزوده، سپس آن را از قول امام صادق(ع) روايت کرده است.
.
ما متن اين روايت را - بدون اشاره به سند آن - مورد بررسي قرار داده و مي گوييم:
.
درباره داستان اورياي مذکور، خبر ويژه اي از امام صادق(ع) رسيده که وقتي راوي از او مي پرسد:
.
نظر شما در آنچه مردم درباره داود و همسر اوريا مي گويند چيست؟
.
امام مي فرمايد: «اين چيزي است که عامه ساخته اند.»  [55]
.
امام صادق(ع) در اين حديث با صراحت مي فرمايد:
.
منشأ سخن مردم درباره داود و بيوه اوريا، «عامه» يعني پيروان مکتب خلفا هستند.
.
پس، اين سخن يقيناً از سوي آنها به کتب حديثي مکتب اهل بيت(ع) سرايت کرده است، و ما اينگونه روايات را «روايات منتقله» ناميده ايم، يعني رواياتي که از مکتب خلفا به مکتب اهل بيت منتقل شده است.[56]
.
و اگر مصدر و ريشه اين روايت را در کتابهاي تاريخ و تفسير مکتب خلفا بجوييم، درمي يابيم که، راويان اين روايت آن را از رسول خدا(ص) روايت نکرده اند، و نگفته اند که رسول خدا(ص) آن را گفته است؛
.
مگر يک روايت که سيوطي در تفسير آيه از يزيد رقاشي از انس روايت کرده، و ما پيش تر، در همين بحثها بطلان آن را روشن کرديم.
.
.
.

نتيجه آنکه:
.
در داستان زيد و زينب، رسول خدا(ص) با شوهر دادن زينب به زيد، قانون «همتايي نَسَبي» جاهلي را، با قانون «همتايي اسلامي» درهم شکست،
.

و پس از اين پيروزي بزرگ، خداوند متعال او را فرمان داد تا - با زينب مطلّقه زيد - ازدواج کند و قانون «پسرخواندگي» شناخته شده جاهلي را نيز، درهم بشکند و آن را به قانون اسلامي بدل نمايد - همان گونه که داود(ع) با بيوه اوريا ازدواج کرد .
.

[و ممنوعيت ازدواج با زنان شوهر از دست داده را درهم شکست].
.

همه انبياء(ع) در اجراي احکام اسلامي چنين مي کنند. رسول خدا(ص) در ابطال قانون «ربا» و قانون «خون خواهي» اهل جاهليت نيز، چنين کرد و در حجه الوداع، «ربا» و سود پولهاي عمويش عباس را باطل شده، و خون پسرعمويش را مهدور، اعلام داشت.[57]

..
اين، حقيقت ازدواج نبي خدا داود(ع) با بيوه اوريا و ازدواج خاتم انبياء(ص) با مطلّقه پسرخوانده اش زيد است.
.

ولي گسترش «روايات اسرائيلي» در تأويل و معناي «قصص انبيا»ي پيشين، و گسترش «روايات ساختگي» در کتابهاي تفسير و برخي ديگر از مصادر اسلامي، حق و باطل را درهم آميخته، و حق را از ديد پژوهشگران مستور داشته است.
..

اين روايات در جوامع اسلامي از آن رو رواج و شهرت يافت که براي فرو رفتن برخي افراد سلطه حاکم در شهوت جنسي توجيه مناسبي در خود داشت.
.

چنانکه صدور گناهان از امثال يزيد بن معاويه و اشباه وي از خلفاي مرواني و همتايانشان، انگيزه آن شد تا «عامه» به انبياء و رسولان الهي(ع) نيز، نسبت گناه و معصيت داده و از ايشان سلب عصمت نمايند، و اين آيات را درباره آنان به گونه اي تأويل و معني نمايند که هر گونه نقد و ايراد را از برخي خلفا دور سازد.
.

پي نوشت ها
ــــــــــــــــــ

[1] . سوره حجر، آيات 39 - 42.
[2] . سوره يوسف، آيه 24.
[3] . سوره بقره، آيه 124.
[4]. سوره انبياء، آيه 73.
[5] . سوره ص، آيه 26.
[6] . سوره بقره، آيه 30.
[7] . سوره بقره، آيه 26.
[8] . سوره انفال، آيه 48؛ سوره نحل، آيه 24؛ سوره عنکبوت، آيه 37.
[9]  معجم البلدان، ماده حجر؛ سيره ابن هشام، ج 4، ص 164 و 165؛ مغازي واقدي، ص 1006- 1008؛ امتاع الاسماع، ص 456-454؛ مسند احمد، ج 2، ص 58، 59، 72-66، 74، 91، 96، 113 و 137 و ج 3، ص 296؛ صحيح بخاري، ج 3، ص 61 و 96، در ذکر غزوه تبوک و تفسير سوره حجر، صحيح مسلم، کتاب زهد، حديث 39 و 40.
[10]. عبارت از نصر است.
[11]. بابل منطقه اي در عراق بين کوفه و بغداد است. و پل صراه بر رودخانه صراه در نزديکي بغداد مي باشد. مراجعه کنيد: معجم البلدان، ماده صراط و بابل.
[12]. وقعه صفين، نصر بن مزاحم، ص 135.
[13]. بحارالانوار، ج 41، ص 168، به نقل از علل الشرايع، ص 125 و بصائر الدرجات، ص 58.
[14]. اقتباس از آيه... سوره بقره.
[15]. سوره ص، آيات 17 - 26.
[16]. تفسير طبري، ج 23، ص 95 و 96، چاپ دار المعرفه بيروت.
[17]. تفسير طبري، ج 23، ص 96، چاپ دار المعرفه بيروت؛ تفسير سيوطي، ج 5، ص 148. عبارت متن از طبري است.
[18].طبقات ابن سعد،ج5، ص395، چاپ اروپا؛ کشف الظنون، ص1328؛ تاريخ العرب، دکتر جوادعلي، ج1، ص44.
[19]. وفيات الاعيان، ابن خلکان، ج 1، ص 354، چاپ اول؛ طبقات ابن سعد، ج 7، بخش اول، ص 120، چاپ اروپا.
[20]. ميزان الاعتدال، ج 1، ص 527، شماره رديف: 1968.
[21]. طبقات ابن سعد، ج 8، ص 120.
[22]. وفيات الاعيان، ابن خلکان، در شرح حال واصل بن عطاء. و نيز مراجعه کنيد: يکصد و پنجاه صحابي ساختگي، شرح حال ابن ابي العوجاء در بحث: زندقه و زنادقه؛ الکني و الألقاب، ج1، ص192، چاپ صيدا.
[23]. تهذيب التهذيب، ج11، ص309 - 311؛ تهذيب الکمال، ج8، ص268، نسخه خطي کتابخانه ظاهريه.
[24]. سوره اعراف، آيه 32.
[25]. طبقات ابن سعد، ج 7، قسمت دوم، ص 13، چاپ اروپا.
[26]. تهذيب التهذيب، ج 11، ص 309 - 311.
[27]. مراجعه کنيد: تاريخ بغداد، ج 12، ص 160- 169، در شرح حال مقاتل، ش 7142؛ وفيات الأعيان، ج 4، ص 242-240؛ تهذيب التهذيب، ج 10، ص 279- 285؛ ميزان الاعتدال، ج 4، ص 172، ش 7841.
[28]. سوره احزاب، آيات 36 - 40.
[29]. تفسير طبري، ج 22، ص 10 و 11، چاپ دار المعرفه، بيروت.
[30]. اسد الغابه، ج 2، ص 227-224.
[31].اسدالغابه، ج7، ص303؛ در شرح حال ام ايمن؛ استيعاب، ص765؛ اصابه، ج4، ص417-415، ش1145.
[32]. سوره احزاب، آيه 36.
[33]. سوره احزاب، آيات 37 - 40.
[34]. سوره احزاب، آيات 4 و 5.
[35]. سوره انبياء، آيات 58 - 65.
[36]. سوره يوسف، آيات 70 - 78.
[37]. سوره انبياء، آيات 87 - 88.
[38]. سوره فتح، آيات 1 - 3.
[39]. سوره اعراف، آيه 31.
[40]. سوره کهف، آيه 69.
[41]. سوره تحريم، آيه 7.
[42]. سوره طه، آيه 121.
[43]. سوره نازعات، آيه 2.
[44]. سوره شعراء، آيات 10 - 15.
[45]. سوره قصص، آيات 15 - 21.
[46]. سوره انبياء، آيات 63 و 65.
[47]. مراجعه کنيد: تفسير مجمع البيان، ج 3، ص 252، در تفسير اين آيات.
[48]. سوره فتح، آيات 1 - 4.
[49]. مفردات راغب، ماده ذنب.
[50] مغازي واقدي، ج 1، ص 606 و 607، که ما فشرده آن را آورديم.
[51]. بحار، ج 11، ص 73، به نقل از امالي صدوق، ص 92-90 و عيون اخبار الرضا، ص 108.
[52]. تفسير مجمع البيان و نور الثقلين در تفسير آيه، و تنزيه الأنبياء سيد مرتضي، ص 92.
[53]. تفسير خازن و فخر رازي و نور الثقلين در تفسير آيه.
[54]. بحار، ج 14، ص 23-20، به نقل از تفسير قمي. و التتمه في کتاب الاسرائيليات و اثرها في کتب التفسير، ص 233، چاپ اول، بيروت.
[55]. بحار، ج 14، ص 200.
[56]. به بحث روايات منتقله در کتاب ما، القران الکريم و روايات المدرستين، ج 2 مراجعه نماييد.
[57]. در سيره ابن هشام، ج 4، ص 175، چاپ مصر روايت کند که: رسول خدا(ص) در خطبه اش در حجه الوداع فرمود: ...و هر گونه ربايي برداشته شد، و سرمايه هاي شما از آنِ شماست، نه ستم کنيد و نه ستم شويد. خداوند فرموده هيچ گونه ربايي نباشد، و رباي عباس بن عبدالمطلب، همه اش برداشته و باطل است، و هرگونه خوني که در جاهليت ريخته شده، هَدَر است، و اولين خوني که از شما برمي دارم، خون پسر ربيعه بن حرث بن عبدالمطلب است - وي در قبيله بني ليث شير مي خورد که قبيله هذيل او را کشتند - و او اولين کس است که براي هدر شمردن خونهاي جاهليت، از وي شروع مي کنم.