12- مجالس حضرت

  حضور يافتن و نشستن در مجالس كه فضايل و مناقب حضرت مهدى (ع) و آن چه مربوط به او است در آن ها ياد مى شود، از تكاليف بندگان در عصر غيبت است.

پيامبر(ص) فرمود: در باغ هاى بهشت بگرديد. عرضه داشتند: اى رسول خدا باغ هاى بهشت چيست؟ فرمود: مجالس ذكر... (1).

از امام رضا(ع) نيز روايت شده كه هركس در مجلسى بنشيندكه امر ما در آن زنده مى گردد، دلش نخواهد مرد، روزى كه دل ها مى ميرند (2).

نيز برپا نمودن مجالسى كه مولايمان صاحب الزمان (ع) در آن ها ياد شود و فضائل آن حضرت در آن ها ترويج و منتشرگردد و در آن مجالس براى آن جناب دعا شود، از تكاليف عصر غيبت است كه اين كار، در حقيقت ترويج دين خدا و نصرت ولى الله است (3).


13- پرهيز از مجالسى كه نام آن حضرت‏ در آن‏ها مورد تمسخر باشد  

  پرهيز كردن و دورى جستن از مجالس بيكارگان و گمراهان، آن‏ها كه ياد امام‏عليه السلام را به مسخره مى‏گيرند يا آن حضرت را به بدى ياد مى‏كنند، يا بر آن بزرگوار خرده مى‏گيرند، يا وجود شريفش را انكار مى‏نمايند، يا اين‏كه از يادكردن حضرتش روى گردانند، يا مؤمنان منتظر آن جناب را به تمسخر مى‏گيرند.

خداى - عزّوجلّ - فرمايد: وَقَدْ نَزَّلَ عَلَيْكُمْ فِي الكِتابِ أَنْ إِذا سَمِعْتُمْ آياتِ اللَّهِ يُكْفَرُ بِها وَيُسْتَهْزَئُ بِها فَلا تَقْعُدُوا مَعَهُمْ حَتّى يَخُوضُوا فِي حَدِيثٍ غَيْرِهِ إِنَّكُمْ إِذاً مِثْلُهُمْ إِنَّ اللَّهَ جامِعُ المُنافِقِينَ وَالكافِرِينَ فِي جَهَنَّمَ جَمِيعاً؛(4)

و همانا خداوند در كتاب بر شما نازل فرمود كه هرگاه شنيديد به آيات خداوند كفر ورزيده مى‏شود و استهزا مى‏گردد پس با آنان كافران و استهزا كنندگان ننشينيد تا در سخنى ديگر داخل شوند كه اگر با آن‏ها همنشين شويد شما هم به حقيقت مانند آنان خواهيد بود، همانا خداوند همگى منافقان و كافران را در جهنّم خواهد كرد.
و در تفسير على بن ابراهيم قمى‏رحمه الله آمده كه گويد: آيات خداوند: امامان‏عليهم السلام هسنتد.  (5)


و در اصول كافى به سند صحيحى از شعيب عقرقوفى آمده كه گفت: از حضرت ابوعبد اللَّه امام صادق‏عليه السلام درباره فرموده خداى تعالى:



پرسيدم، فرمود: منظور آن است كه چنانچه شنيدى كسى حق را انكار مى‏داردو آن را دروغ مى‏شمارد، و نسبت به امامان‏عليه السلام ناروا مى‏گويد، از كنارش برخيز و با او همنشينى مكن هر كس كه باشد. (6)

و در همان كتاب در خبر صحيح از آن حضرت‏عليه السلام آمده كه فرمود:





ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
  1- مكیال ا لمكارم ج2 ص 238.
2- بحار الانوار ج 44، ص 278.
3- مکیال المکارم ج2 ص 241 ترجمه سید مهدی حائری قزوینی.
4-  سوره نساء، آيه 140.
5-  تفسير قمى، 156/1
6- اصول كافى، 377/2.
7- اصول كافى، 377/2.

14- تجديد بيعت با آن حضرت‏ بعد از فرايض همه روزه و هر جمعه

بيعت به اين معنى در دعاى عهدى كه براى هر روز روايت شده، و دعاى عهدى كه تا چهل بامداد روايت گرديده (1)  ياد شده است.

و رسول خداصلى الله عليه وآله همه امّت را امر فرمود كه به اين گونه بيعت با امامان‏عليهم السلام بيعت نمايند، چه كسانى كه حاضر بودند و چه غايب، در خطبه غدير كه در كتاب احتجاج (2) روايت گرديده، و بدون شك بيعت كردن به اين معنى از لوازم و علايم ايمان است، بلكه ايمان جز به آن تحقق نمى‏يابد، پس مبايع در اينجا مؤمن است و مشترى خداوند - عزّوجلّ - از همين روى فرموده است:

خداوند از مؤمنين جان‏ها و اموالشان را خريدارى فرمود به اين‏كه بهشت را براى ايشان قرار دهد... .

و خداى تعالى پيغمبران و رسولان را براى تجديد و تأكيد اين بيعت برانگيخت كه هر كس با آنان بيعت كرد با خداوند بيعت نموده، و هر كس از ايشان روى گرداند از خدا روى گردانيده است، از همين روى خداوند - جلّ شأنه - فرموده:

به درستى، كسانى كه با تو بيعت مى‏كنند در حقيقت با خداوند بيعت مى‏كنند، دست خدا بر روى دست آنان است، پس از آن هر كس بيعت را نقض نمايد در حقيقت بر زيان و هلاك خويش إقدام كرده و هر آن‏كه با خداوند عهد بسته وفادار بماند خداوند او را پاداش بزرگى خواهد داد.

در اين آيه شريفه نيز دلالت بر اين است كه منظور از بيعت و مبايعه همان عهد مؤكّد و پيمان شديد با خدا و رسول او است، و به وفا كنندگان آن عهد و پيمان وعده فرموده كه پاداش بزرگى به آنان خواهد داد.

15- تداوم درخواست معرفت آن حضرت

مداومت كردن بر دعايى كه ثقة الاسلام كلينى (5) و شيخ نعمانى (6) و شيخ طوسى به سندهاى خود، از زراره روايت كرده‏اند كه گفت: شنيدم حضرت ابوعبد اللَّه امام صادق‏عليه السلام مى‏فرمود: براى آن جوان پيش از قيامش غيبتى خواهد بود.

گفتم: چرا؟ فرمود: مى‏ترسد - و به شكمش اشاره كرد - سپس فرمود: اى زراره! و او است منتظَر و او است كه در ولادتش شك مى‏كنند، پس بعضى مى‏گويند:

پدرش بدون بازمانده از دنيا رفت و بعضى از آن‏ها مى‏گويند: در حالى كه در شكم مادر بود، پدرش فوت كرد و بعضى مى‏گويند: دو سال پيش از فوت پدرش متولد شد و اوست منتظر، مگر اين‏كه خداوند - عزّوجلّ - دوست دارد كه شيعه را امتحان كند، پس در آن هنگام است كه تشكيك و توهم اهلِ باطل آغاز مى‏شود.

اى زراره! اگر آن زمان را درك كردى، اين دعا را بخوان:






ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
1- بحار الانوار، 111/102.
2-  احتجاج، 66/1.
3-  سوره توبه، آيه 111.
4- سوره فتح، آيه 10.
5- اصول كافى، 337/1.
6- غيبت نعمانى، 86، ان فى قائم سنة من الانبياء.
7-مفاتيح الجنان، دعا در غيبت امام عصر عليه السلام

18-تسليم بودن و عجله نكردن

- در كافى به سند خود، از عبد الرحمن بن كثير آورده كه گفت: در محضر امام صادق‏عليه السلام بودم كه مهزم بر آن حضرت وارد شد و عرضه داشت: فدايت شوم! خبر ده مرا از اين امرى كه منتظرش هستيم، چه وقت خواهد بود؟ حضرت صادق‏عليه السلام فرمود:



- و از ابراهيم بن مهزم، از پدرش آمده، كه گفت: در محضر امام ابوعبد اللَّه‏عليه السلام از پادشاهان آل فلان سخن به ميان آورديم، آن حضرت فرمود:

همانا مردم به خاطر عجله كردنشان براى اين امر هلاك گشتند، خداوند به جهت عجله بندگان، عجله نمى‏كند، به درستى كه براى آن، امر آخرى هست كه به آن خواهد رسيد، پس هرگاه به آن رسيدند، نه ساعتى پيش و نه پس مى‏افتند. (2)


و به سند خود، از ابراهيم بن هليل آورده، كه گفت: به حضرت ابوالحسن امام رضاعليه السلام عرضه داشتم: فدايت گردم! پدر من در انتظار اين امر جان سپرد، من نيز به سنّى رسيده‏ام كه مى‏بينى، آيا بميرم در حالى كه در اين باره به من اطلاع ندهى؟ فرمود: اى ابواسحاق! تو عجله مى‏كنى؟ عرض كردم: آرى.
به خدا سوگند! عجله مى‏كنم و چرا شتاب نداشته باشم، در صورتى كه به اين سِن كه مى‏بينى، رسيده‏ام. فرمود: همانا به خدا سوگند! اى ابواسحاق! اين كار انجام نمى‏يابد تا آن‏كه خوب يا بد جدا شود و آزمايش گرديد و تا آن‏جا كه جز اندكى از شما بر جاى نماند. سپس كف دست خود را برگرداند. (3)




17- تصميم قلبى بر يارى كردن آن جناب در زمان حضور و ظهور او


بر اين مطلب دلالت مى‏كند - اضافه بر اين‏كه اين امر از لوازم ايمان و نشانه‏هاى يقين است - آنچه روايت شده در فضيلت نيّت خير و تصميم داشتن بر انجام كار نيك، و اين‏كه براى هر كسى همان است كه نيّت كرده و روايات ديگرى كه بر محبّ رهرو پوشيده نيست.

و نيز بر آن دلالت دارد فرمايش مولاى متَّقيان اميرالمؤمنين على‏عليه السلام كه در نهج البلاغه روايت آمده كه:

در جاى خود قرار گيريد، و بر بلا و سختى صبر كنيد، و دست‏ها و شمشيرهاى خود را در پى هوس‏هايى كه بر زبان مى‏رانيد به حركت نياوريد، و در آنچه خداوند آن را زود برايتان نياورده شتابزدگى مكنيد، كه هر يك از شما هرگاه حق پروردگار و حق رسول خداصلى الله عليه وآله و خاندان او را شناخته باشد چنانچه بر رختخواب خود بميرد، شهيد مرده است، و پاداش او با خدا است، و شايستگى ثواب عمل صالحى را كه در نيتش بوده خواهد يافت، و اين نيت به جاى شمشير كشيدن او خواهد بود، و به درستى كه هر چيزى را مدت و زمان معيّنى هست. (4)


ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
1- اصول كافى، 368/1 و 369
. 2- اصول كافى، 368/1 و 369
3- الغيبة، 111؛ فى صفة القائم‏عليه السلام
4- نهج البلاغه، صبحى، خطبه 232 ص 282

19-  تظاهر با ستمگران و اهل باطل

  در بحار به نقل از كشف الغمّه از طريق عامه روايت آورده از حذيفه كه فرمودند:

شنيدم رسول خداصلى الله عليه وآله مى‏فرمود: واى بر اين امّت از پادشاهان ستمگر كه چگونه مى‏كشند و فرمانبرداران را مى‏ترسانند مگر كسى كه اطاعت از آن‏ها را اظهار كند، پس مؤمن متّقى با زبان با آن‏ها تَصَنُّع و تظاهر مى‏كند، و با دل از آن‏ها فرار مى‏نمايد، پس هرگاه خداوند - عزّوجلّ - بخواهد اسلام را باعزّت بازگرداند هر گونه ستمگر لجوج را در هم مى‏شكند و او بر هر چه خواهد تواناست كه امتى را پس از فساد به صلاح آورد.

آن‏گاه آن حضرت‏صلى الله عليه وآله فرمود:



. و در تحف العقول در سفارش‏هاى امام صادق‏عليه السلام به مؤمن الطّاق آمده كه فرمود:

اى پسر نعمان هرگاه در دولت باطل بودى با هر كس تقيّه دارى با تحيّت برخورد كن، زيرا كه هر كس متعرض دولت شود خود را به كشتن داده و هلاك كرده است، خداوند فرمايد: وَلا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلِكَةِ؛ (1) و خود را به مهلكه و خطر در نيفكنيد... (2)


20- تقيّه كردن از اشرار و مخفى داشتن راز از اغيار

در كافى به سند صحيحى از حضرت ابى‏عبداللَّه امام صادق‏عليه السلام آمده كه درباره فرموده خداى - عزّوجلّ - :





فرمود: به خاطر صبرى كه بر تقيّه كردند وَيَدْرَؤُونَ بِالحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ؛ و با حسنه بدى را دفع مى‏نمايند.

فرمود: حسنه، تقيّه است و بدى فاش ساختن. (4) و در همان كتاب در خبر صحيحى از آن حضرت‏عليه السلام آمده كه فرمود:

تقيّه سپر مؤمن و تقيّه پناهگاه مؤمن است و هركس را كه تقيّه نيست ايمان ندارد، همانا حديثى از احاديث ما به بنده‏اى مى‏رسد پس خداى عز و جل را بين خود و خدا با آن حديث ديندارى مى‏نمايد، و مايه عزّت او در دنيا و نور او در آخرت مى‏گردد. و بنده ديگر حديثى از احاديث ما به او مى‏رسد، پس او آن حديث را فاش مى‏سازد، و مايه خوارى او در دنيا مى‏شود، و خداى عز و جل آن نور را از او مى‏گيرد. (5)

و نيز در خبر صحيحى از هشام كندى (6) آمده كه گفت:

شنيدم حضرت ابوعبداللَّه امام صادق‏عليه السلام مى‏فرمود: مبادا كارى كنيد كه ما را بدان سرزنش نمايند، زيرا كه به خاطر كردار فرزند بد، پدرش سرزنش مى‏گردد، شما براى كسى كه به او دل سپرده‏ايد امام بر حق زينت باشيد و بر او مايه ننگ و عيب مباشيد.

در جماعت‏هاى آنان عامّه نماز بخوانيد و بيمارانشان را عيادت كنيد و در مراسم امواتشان حضور يابيد و در هيچ كار خيرى بر شما پيشى نگيرند، كه شما به آن خير از آنان سزاوارتريد. به خدا سوگند! كه خداوند به چيزى كه محبوب‏تر از خباء باشد عبادت نشده. عرض كردم: خباء چيست؟ فرمود: تقيّه.(7)

و در همان كتاب در حديث ديگرى از آن حضرت‏عليه السلام است كه فرمود:

نفس كشيدن كسى كه به خاطر ما اندوهگين و براى ظلمى كه بر ما رفته غمگين است، تسبيح مى‏باشد، و اهتمام او به جهت امر ما عبادت و مخفى داشتنش راز ما را، جهاد در راه خدا است.(8)

محمد بن سعيد - يكى از روايان اين حديث - گويد: اين حديث را با آب طلا بنويس كه من چيزى بهتر از اين ننوشته‏ام.


ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
1- سوره بقره، آيه 195.
2- تحف العقول، 228
3-- سوره قصص، آيه 54.
4- اصول كافى، 217/2.
5-اصول كافى، 221/2.
6- مى‏گويم: ظاهر او هشام بن الحكم است كه ثقه مى‏باشد چنانكه در كتب رجال آمده. (مؤلف).
7- اصول كافى، 219/2.
8- اصول كافى، 226/2.

21- تكذيب كردن مدعيان نيابت خاصه از آن حضرت‏ در زمان غيبت كبرى

     بدان كه شيعه اماميّه متفقند كه با فوت شيخ جليل على بن محمد سمرى‏رضى الله عنه وكالت منقطع شده و نيابت خاصّه ختم گرديده است، شيخ سمرى چهارمين تن از نُوّاب چهارگانه است كه در زمان غيبت صغرى مرجع شيعيان بوده‏اند، و پس از در گذشت سمرى تا زمان ظهور حضرت حجّت عجل اللَّه تعالى فرجه نايب خاصى از آن حضرت در ميان شيعيانش نخواهد بود، و مرجع شيعيان در زمان غيبت كبراى آن جناب علماى عامل هستند كه حافظ احكام الهى مى‏باشند، و هر كس نيابت خاصه را ادعا كند دروغگو و مردود است، بلكه اين مطلب از ضروريات مذهب اماميّه است كه به آن شناخته مى‏شوند، و هيچ يك از علماى ما در اين باره مخالفت ننموده است،

و همين بس كه دليل و برهان باشد، و نيز بر اين مقصود دلالت دارد آنچه شيخ جليل رئيس المحدّثين معروف به صدوق - كه سيّد و مولايمان حضرت حجّت عجل اللَّه فرجه الشريف به ولادت او مژده دادند - در كتاب كمال‏الدين روايت آورده، گويد: حديث گفت ما را ابومحمد حسن بن احمد مكتّب‏رحمه الله گفت:

در سالى كه شيخ على بن محمد سمرى‏رحمه الله وفات يافت من در مدينه السلام بغداد بودم، چند روز پيش از فوت او نزدش حضور يافتم، پس او براى مردم توقيعى بيرون آورد كه صورت آن چنين بود:

بِسْمِ اللَّه الرَّحمنِ الرَّحيم،
اى على بن محمد سمرى، خداوند پاداش برادرانت را در فقدان تو بزرگ فرمايد، كه تو از اين تاريخ تا شش روز ديگر خواهى مُرد، پس امر خود را فراهم ساز، و به كسى وصيت مكن كه پس از فوت تو جانشينت شود كه همانا غيبت دوم واقع شد، و ظهورى نخواهد بود مگر به اذن خداوند عزوجل، و آن بعد از طولانى شدن مدت و قساوت دل‏ها و پر شدن زمين از جور و ستم خواهد بود، و در شيعيان من كسى يا كسانى خواهد آمد كه مدعتى شود مرا مشاهده مى‏كند، آگاه باشيد كه هر كس پيش از خروج سفيانى و صيحه آسمانى ادعاى مشاهده كرد دروغگوى تهمت زننده است، و لا حول و لا قوة الَّا بِاللَّه العَلّىِ العظيم .

. مكتّب گويد: پس ما از روى اين توقيع نسخه برداشتيم و از نزد او بيرون رفتيم، و چون روز ششم بار ديگر بر او وارد شديم در حال احتضار بود، به او گفته شد: وصّى تو بعد از تو كيست؟ فرمود: خداوند را امرى است كه خود آن را به آخر خواهد رساند، و پس از گفتن اين جملات درگذشت، كه اين آخرين سخنى بود كه از وى شنيده شد، رحمت و رضوان الهى بر او باد. (1)


22- تكريم اماكن منسوب به حضرت
  

  در روايات، بزرگداشت و تكريم اماكنى كه به قدوم آن حضرت زينت يافته اند، از تكاليف عصر غیبت ياد شده است. مانند: مسجد سهله، مسجد اعظم كوفه، سرداب، مسجد جمكران.

و نيز مواضعى كه بعضى از صلحا، حضرت را در آن مكان ها ديده اند، يا در روایات آمده كه آن جناب در آن جا توقف دارند مانند: مسجد الحرام. (2)

23-  تكريم نام حضرت  

  از وظايف مردم در قبال حضرت مهدى (ع)، رعايت ادب نسبت به آن بزرگوار هنگام ذكر وياد ايشان است.
مؤمن بايد هنگام خواندن، نوشتن وشنيدن اسامى والقاب آن حضرت، احترام وتكريم را مراعات كند.

قبل از نام ايشان از عباراتى هم چون حضرت و مولا وپس از نام ايشان از دعاهايى هم چون عليه السلام، سلام الله عليه، ارواحنا له الفداء وعجل الله فرجه الشريف استفاده كند.

رسول خدا(ص) فرموده است:



تكريم نام حضرت هنگام شنيدن، از جاى خود برخاستن وايستادن است،  به ويژه هنگام شنيدن نام مبارك قائم .

نامگذارى فرزندان خود به مهدى نوعى تكريم و اشاعه نام حضرت است.


ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
1- كمال‏الدين، 516/2، باب 45، ذيل ح 44
2-  مکیال المکارم ج 2 ص 454(ترجمه سید مهدی حائری قزوینی)
3_- بحارالانوارج 94ص 1 7.

24- تهذيب نفس

و پاكسازى درون از صفات پليد، و زيور دادن آن به وسيله اخلاق پسنديده، و اين امر در هر زمان واجب است، ولى ياد كردن آن به طور خصوص در وظايف زمان غيبت حضرت ولى عصر - عجّل اللَّه فرجه الشريف - از اين جهت است كه درك فضيلت صحبت او و قرار گرفتن در عداد اصحاب آن جناب بستگى به آن دارد.

به دليل روايتى كه نعمانى‏رحمه الله به سند خود از امام صادق‏عليه السلام آورده كه فرمود:



مى‏گويم: در اين حديث دلالت بر اين هست كه دست يافتن به ثواب انتظار با رعايت كامل و ملازمت پرهيزكارى و اخلاق نيك و مشروط مى‏باشد.


25- توجّه و بيدارباش  

  مى‏توان گفت كه برپا ساختن اين مجالس در بعضى از اوقات واجب است، مثل اين‏كه مردم در معرض انحراف و گمراهى باشند و برپايى اين مجالس، سبب جلوگيرى از هلاكت دينى آنان و مايه ارشاد و راهنمايى ايشان به راه هدايت گردد، از جهت دلايل امر به معروف و نهى از منكر و راهنمايى اشخاص گمراه و عقب زدن اهل بدعت و گمراهى.
و خداوند تعالى در همه احوال نگهدار حق‏جويان است .

26- توسل به حضرت  

  براى توسل به حضرت مهدى (ع) روايات بسيارى آمده است.
در روايتى آمده است: هرگاه شمشير به محل ذبح تو رسيد، چنين استغاثه كن كه او فريادرس است و تو را درمى يابد: يا مولاى يا صاحب الزمان انا مستغیث بك.
و به روايت ديگرى آمده است كه بگو:



در روايتى، دعاى توسل به امام زمان (ع) چنين آمده است:



امام صادق (ع) در توسل به امام زمان (ع) فرمود: هرگاه در راه گم شدى، چنين ندا كن:

يا ابا صالح ارشدنا الى الطريق رحمكم الله .(3)

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
  1- غيبت نعمانى، 106
2- بحارالانوارج 94، ص 35.
3- بحا ر الانوا ر ج 52، ص 176.

27- توسل و طلب شفاعت از خداوند به وسيله آن حضرت
  
   زيرا كه آن جناب باب اللَّه است كه از آن درآيند، و راه به سوى رضوان خداوند است، و اوست شفيع به سوى خداى تعالى، و اوست اسم خداوند كه بندگانش را امر فرموده به آن توسُّل كنند، چنان‏كه در روايات از امامان‏عليهم السلام آمده كه: درباره فرموده خداى تعالى:





و شواهد اين مطلب بسيار است و براى اهل بينش روشن، كه به جهت رعايت اختصار به اين موارد اكتفا مى‏كنيم :

. در بحار از مولايمان حضرت رضاعليه السلام آمده كه فرمود:

هرگاه سختى و گرفتارى بر شما وارد شود به وسيله ما از خداى - عزّوجلّ - كمك بخواهيد، و اين است معنى فرموده خداى - عزّوجلّ - : وَللَّهِِ الأَسْمآءُ الحُسْنى فَادْعُوهُ بِها (3)

و در همان كتاب به نقل از قبس المصباح در ذكر دعاهاى توسُّل به خداى تعالى به وسيله امامان‏عليهم السلام چنين آمده: توسّل به مولايمان صاحب الزمان‏عليه السلام:



28- حج كردن به نيابت حضرت  

  يكى از اعمال شايسته، حج كردن و حجه دادن به نيابت امام عصر(ع) است كه اين كار در ميان شيعيان قديم مرسوم بوده.

قطب راوندى دركتاب خرا يج روايت كرده، ابو محمد دعلجى، دو پسر داشت كه يكى از آنان اهل فسق بود . فردى به ابو محمد، مالى داد تا به نيابت حضرت مهدى (ع) حج كند.

وى مقدارى از آن مال را به پسر فاسقش بخشيد و او را با خود برد تا براى حضرت حج نمايد. وقتى از حج برگشت نقل كردكه: در عرفات، جوان گندم گون و نيكو سيرتى را ديدم كه مشغول تضرع و دعا بود .

وقتى به او نزديك شدم به من فرمود: ای شيخ آيا حيا نمى كنى گفتم اى سید من از چه چيز؟ فرمود: به تو حجه مى دهند و تو آن را به فاسقى مى دهى كه خمر مى آشامد . به زودى اين چشم توكور مى شود.

پس از بازگشتن، چهل روز نگذشت كه از همان چشم كه به او اشاره شده بود، جراحتى بيرون آمد وكور شد .(5)

البته طواف بيت الله الحرام به نيابت از امام (ع) و فرستادن نايب تا از طرف آن حضرت طواف نمايد نيز مستحب است.

همچنين زيارت مشاهد رسول خدا و ائمه معصومين (ع) به نيابت از حضرت صاحب الزمان (ع) وارد شده است . (6)


ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
   1- سوره اعراف، آيه 180.
2- اصول كافى، 618/2.
3- بحارالانوار، 22/94.
4- بحارالانوار، 35/94
5- نجم الثاقب باب دهم.
6- مكيال المكارم، ج 2ص 303 ترجمه سيد مهدى حائرى قزوينى.

دوست من،محب فاطمه(س) سلام
درمورد مطلب 21 سوال دارم . ديدن و گفتن کذب است آيا مي شود ديد و نگفت؟ آيا مصداق آنکه را اسرار حق آموختند - مهر زدند بر دهانش دوختند اينجا صدق مي کند ؟ آيا با حق و حقيقت ميتوان ارتباط برقرار کرد حتي ....؟ اگر مثبت است فقط يک بله کافيست و اگر خير خواهشمندم در صورت امکان توضيح دهيد. جهت جسارتي که کردم پوزشم را پذيرا باشيد.

به نام خدا

عرض سلام و ادب و تشكر از توجه شما ؛

درمورد سؤالي كه فرموديد اولا اگر واضح تر سؤال را بيان ميفرموديد و درمورد ارتباط آن به مطلب 21 بيشتر توضيح ميداديد جواب را سريعتر و مفصلتر عرض ميكردم.

ثانيا اين مطلب درمورد نايبان خاص حضرت بود كه هيچ كس در ايام غيبت نبايد مدعي نيابت خاصه حضرت باشد و طبق فرمايش حضرت اين ادعا كذب محض است.

اما اگر كسي ادعا كرد كه امام زمان را ديده (تازه اگر مطمئن شده باشد) به معني اين نيست كه با اختيار خودش ديده و اين لطف حضرت بوده كه شامل

حال بنده گنه كار شده وگرنه هيچ لياقتي از سوي فرد وجود ندارد، اينجا تأكيد حضرت به اختياري بودن ملاقات ايشان است كه در نايبان خاص كه واسطه

مردم با امام بودند وجود داشته است و آنان با اختيار خودشان حضرت را ملاقات ميكردند و به امور مردم رسيدگي ميكردند. كه اين اختيار در غيبت كبري

سلب شده است.

پس اين ملاقات اختياري افراد در زمان غيبت امكان ندارد و اگر كسي چنين ادعايي كند دروغ گفته است.

ثالثا لطفا براي ادامه بحث تاپيك جدا باز بفرماييد.

از همكاري و حضور شما متشكرم.  

موفق باشيد.  

29- محبوب نمودن او در ميان مردم

از حضرت ابي عبدالله صادق عليه السلام آورده كه فرمود:

خداوند رحمت كند بنده اي كه ما را نزد مردم محبوب نمايد و ما را در معرض دشمني و كينه توزي آنان قرار ندهد. همانا به خدا سوگند! اگر سخنان زيباي مارا براي مردم روايت مي كردند به سبب آن عزيزتر مي شدند و هيچ كس نميتوانست بر آنان وصله اي بچسباند ولي يكي از آنان كلمه اي را مي شنود، پس ده كلمه از پيش خود بر آن مي افزايد. (1)

30 - تسليم بودن و عجله نكردن

در كافي به سند خود، از عبدالرحمن بن كثير آورده كه گفت: در محضر امام صادق عليه السلام بودم كه مهزم بر آن حضرت وارد شد و عرضه داشت: فدايت شوم! خبر ده مرا از اين امري كه منتظرش هستيم، چه وقت خواهد بود؟

حضرت صادق عليه السلام فرمود: اي مهزم ! وقت گذاران دروغ گويند و عجله كنندگان هلاك گردند و تسليم شدگان نجات يابند. (2)

و از ابراهيم بن مهزم، از پدرش آ»ده كه گفت: در محضر امام ابوعبدالله عليه السلام از پادشاهان آل فلان سخن به ميان آورديم، آن حضرت فرمود:

همانا مردم به خاطر عجله نكردنشان براي اين امر هلاك گشتند، خداوند به جهت عجله بندگان ، عجله نميكند ، به درستي كه براي آن ، امر آخري هست كه به آن خواهد رسيد، پس هر گاه به آن رسيدند، نه ساعتي پيش و نه پس مي افتند. (3)  

31- صدقه دادن به قصد سلامتي آن حضرت عليه السلام

از اهتمام ورزيدن به صدقه به نيابت يا به قصد سلامت آن حضرت عليه السلام روايتي است كه شيخ صدوق در مجالس به سند خود از پيغمبر اكرم صلي الله عليه و اله آورده كه فرمود:

هيچ بنده اي ايمان نياورد تا اين كه من نزد او از خودش محبوب تر باشم، و خاندانم از خاندان خودش نزد او محبوبتر باشند، و عترت من نزد او از عترت خودش محبوب تر باشند، و ذات من از ذات خودش نزد او محبوب تر باشد. (4)


ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
(1) روضة الكافي، 229،ح293
(2) اصول كافي، 1/ 368 و 369
(3) اصول كافي، 1/ 368 و 369
(4) أمالي، 201