سلام
لطفا فقط اشعار مذهبی رو بگذارید.
ضمنا دکمه تشکر اختراع شده است!!! برای تشکر پست ندهید!!
من خودم شروع می کنم.
یا حق.

مدینه کو پرستویی که من بال و پرش بودم؟؟
یادش بخیر چقدر با این روضه گریه می کردیم...

مدینه کو پرستویی که من بال و پرش بودم؟  
چه شد آن طائر قدسی که من در محضرش بودم؟  
مدینه گر چه این گلبن امانت بود نزد من  
در این نه سال مهمان دل غمپرورش بودم  
مدینه از نفس افتاد آن ریحانه در حالی  
که من آئینه دار دیده از خون ترش بودم  
مدینه نخل امید مرا آتش زدند و من  
کنار باغ در اندیشه ی برگ و برش بودم  
مدینه گرچه دستم بسته بود اما دلم می خواست  
که در وقت ز پا افتادن او بر سرش بودم  
مدینه کاش جان من بلاگردان او می شد  
که عمری باغبان غنچه های پرپرش بودم  
مدینه آن شب قدری که رفت آن نازنین مادر  
پریشان خاطر از حال و هوای دخترش بودم  
مدینه گرد او هر روز چون پروانه می گشتم  
همه شب تا سحر شمع کنار بسترش بودم  
مدینه قصه پروانه را از من چه می پرسی؟  
میان شعله ها من شاهد خاکسترش بودم  
مدینه لذت دیدار زهرا را بپرس از من  
که بر بالین او محو نگاه آخرش بودم

بیمار علی

فکر کنم این رو حاج محمود هم خونده


بیمارت ای علی جان، جز نیمه جان ندارد  
میلی به زنده ماندن، در این جهان ندارد  
غم چون نسیم پائیز، برگ و بر مرا ریخت  
این لاله بهاران، غیر از خزان ندارد  
بگذار تا بمیرد زین باغ پربگیرد  
مرغی که حق ماندن در آشیان ندارد  
خواهم که اشک غربت، از چهره ات بگیرم  
شرمنده ام که دیگر، دستم توان ندارد  
بگذار کس نداند در پشت در چه بگذشت  
من لب نمی گشایم محسن زبان ندارد  
هر کس سراغم آمد با او بگو که زهرا  
قدرش عیان نگردید، قبرش نشان ندارد  
شهری که در امانند حتی یهود در آن  
در بین خانه خود زهرا امان ندارد  
ای ناله ها برآئید، ای لاله ها بریزید  
گلزار وحی دیگر، سرو روان ندارد

هر کس که پیمان بلا دارد بیاید!!!
وای چقدر این نوحه رزمندگان سوزناکه...
دعاکنید...

عشق حسین ما را به این وادی کشانده
رزمندگان تا کربلا راهی نمانده
برخیز ای چاوش شهر عشق؛ برخیز
غسل زیارت کن ز نهر عشق؛ برخیز
بربند محمل را و برپا کن علم را
آواز ده، آواز؛ عشاق حرم را
هر سر که پیمان بلا دارد، بیاید
هر کس هوای کربلا دارد، بیاید
ما راهیان کعبه‌ی عشق و وفاییم
ما عاشقان تربت خون خداییم
پیر و جوان دلداده‌ی قبر حسینیم
از جان و دل فرمانبر پیر خمینیم
رفتند یاران .... چابک سواران .... همراه آنان .... پیر جماران

من طاقت خواندن دوباره قسمت دوم این شعر رو ندارم...
خدایا با شیعه چه کرده اند؟؟؟


این دل تنگم عقده ها (قصه ها) دارد
گوییا میل کربلا دارد

مي‌روم بينم در كجا زينب
شِكوِه از شمر بي‌حيا دارد

اي خدا ما را كربلايي كن
مجلس ما را كبريايي كن (بعد از آن با ما هر چه خواهی کن)

مي‌روم بينم حضرت عباس
در كجا دست از تن جدا دارد

مي‌روم بينم در كجا اكبر
تيرُ در پيكر از جفا دارد

مي‌روم بينم قاسمِ داماد
در كجا دست در خون حنا دارد

مي‌روم بينم در کجا ليلا
نوعروس خود در بغل دارد
***
از نخست زندگی هرگز نمی شد باورم
که شود این خانه روزی قتله گاه همسرم
روز تنهایی که حتی یک نفر یارم نبود
دیدم اینجا پشت در جان اده تنها یاورم
او مرا می خواند و من آن روز دستم بسته بود
کاش آن جا، جان من شد برون از پیکرم
زهرا شفا گرفته ... زهرا شفا گرفته

من غم و مهر حسین با شیر از مادر گرفتم (کامل)
من غم مهر حسین با شیر از مادر گرفتم

روز اول کامدم دستور تا آخر گرفتم

بر مشام جان زدم یک قطره از عطر حسینی

سبقت از مشک و گلاب و نافه و عنبر گرفتم

عالم ذر ذره ای از خاک پای حضرتش

از برای افتخار از حضرت داور گرفتم

بر در دروازۀ ساعات یک ساعت نشستم

تا سراغ حضرتش از زینب مضطر گرفتم

زینبی دیدم چه زینب کاش مداحش بمیرد

من ز آه آتشینش پای تا سر در گرفتم

سر شکسته دل پر از خون دیده خون آلود اما

حالتی دیدم که بر خود حالتی دیگر گرفتم

ام لیلا رعشه بر اندام دیدم اوفتاده

گفت من این رعشه از داغ علی اکبر گرفتم

نا گه از بالای نی فرمود شاه تشنه کامان

سر براه دوست دادم زندگی از سر گرفتم

اکبرم کشتند و عون و جعفر وعباس و قاسم

تا خودم از تشنگی اب از دم خنجر گرفتم

گفت ساعی زین مصیبت  از دردربار جانان

حظّ ازادی برای اکبر و اصغر گرفتم

بيا مادر از حرم بيرون سرو بستانت مي‌رود ميدان
كفن بنما بر تن قاسم مونس جانت مي‌رود ميدان

بيا مادر درد دل گويم اين دم آخر با تو از احسان
مكن ديگر بَعدم اي مادر، گريه  و زاري، ناله و افغان

بُوَد يارم اندر اين صحرا اي ستمديده خالق سبحان
ز جور چرخ گلِ مادر از گلستانت مي‌رود ميدان

اگر ديدي پيكرم را در خاك و خون غلتان، صبر كن مادر
اگر ديدي رأس من بر ني چون مهِ تابان، صبر كن مادر

اگر ديدي پيكرم را در خاك و خون غلتان، صبر كن مادر
حلالم کن نازپرورده روي دامانت مي‌رود ميدان

رهايم کن تا که بنشينم بر بُراقِ مرگ با هزار افغان
که جولانم گشته اي مادر ديدة گريان، غرقة جانان

ز خون من بايد اين صحرا لاله‌گون گردد از دَمِ پيکان
شود جسم‌ام توتيا از کين، جان جانانت مي‌رود ميدان

بيا مادر لحظه‌اي بنشين در کنار من از رهِ ياري
که من رفتم کُشته گرديدم نوعروسم را ده تو دلداري

عجب گلي روزگار ز دست ليلا گرفت    
که تا قيامت گلاب ز چشم ليلا گرفت

گل‌اش مُشَبَّک شده از دم تيغ و سَنان
گُل‌اش به خون غوطه‌ور، شد‌ست چون ارغوان
گل‌اش به دشت بلا شد‌ست در خون تپان
قرار و صبر و شکيب ز جمله دل‌ها گرفت

گل‌اش ز تاب عطش يقين که پژمرده بود
آب ندادش فلک يقين که افسرده بود
مادر افسرده‌اش ز داغش آزرده بود
دشت بلا در بغل آن قد رعنا گرفت

گفت نبيّ و علي غنچة لب باز کن
از دل پرحسرتت زمزمه آغاز کن
درد جوان‌مرگيت بر پدر آغاز کن
شور و فغانِ حرم تا به ثريا گرفت

اي گل خوش‌رايحه، ماية درمان من،
ماتم هجران تو سوخت دل و جان من
تا به فلک مي‌رود ناله و افغان من
مادر زارت مکان به کوه و صحرا گرفت

به شاه بیت های شب عاشورایی نزدیک می شویم..
کمی گریه بعد از 2 ماه، شاید مفید باشد...


امشب شهادتنامة عشّاق امضا مي‌شود
فردا ز خون عاشقان اين دشت غوغا مي‌شود

امشب کنار يکدگر بنشسته آل مصطفي
فردا پريشان جمع‌شان چون قلب زهرا مي‌شود

امشب بوَد برپا اگر اين خيمة ثاراللّهي
فردا به‌ دست دشمنان برکنده از جا مي‌شود

امشب صداي خواندن قرآن به‌گوش آيد همي
فردا صداي الاَمان زين دشت برپا مي‌شود

امشب شهِ دنيا و دين با قلب مجروح و غمين
گويد به زين‌العابدين باشد وداع آخرين

امشب کُنَد ليلا فغان، زينب بود بر‌سر‌زنان
اين از غم سلطان دين، آن از فراغ نوجوان

اين در صداي الحَذَر، آن در نواي الاَمان
اين با برادر در سخن، آن دل به اکبر مي‌دهد

امشب شب قتل حسين، سلطان خوبان است       زينب پريشان است
فردا زمين کربلا از خون گلستان است              زينب پريشان است

امشب علمدار حسين دارد نگهباني                   آن حيدر ثاني
فردا تن بي‌دست او اندر بيابان است                  زينب پريشان است

امشب به روي سينة مادر بود اصغر                   آن طفل خوش‌منظر
فردا ز تير حرمله مهمان جانان است                  زينب پريشان است

امشب بود قاسم ميان خيمه‌گه شادان                از خواندن قرآن
فردا ز مَرکَب سرنگون اين سرو بستان است     زينب پريشان است

امشب گُلان مصطفي از تشنگي بي‌تاب            در گفتگوي آب
فردا روان از ديدگان اشک يتيمان است           زينب پريشان است